پایگاه خبری فوتبالی- زندگی مثل فوتبال است. شما به اهداف احتیاج دارید، اگر هیچ هدفی در زندگی شما وجود نداشته باشد نمی توانید برنده شوید. در طی این مسیر، باید ابزار هم در دست داشته باشید و اگر متکی به دیگران نباشید، خودتان ابراز را میسازید؛ درست مثل کودکان کردستان!
در روز های پرطراوت بهاری، میان رنگهای پر زرق و برق طبیعت، حوالی خانه های پلکانی و در دل روستای دیوزناو سروآباد کردستان، زندگی زیباتر از همیشه در جریان است. یک زمین مستطیلی، دو چارچوب مشبک، یک جسم گرد و چندین کودک با کفش پلاستیکی، فارغ از تمامی محدودیت و تبعیضها در ساختن ابزار زندگی خودکفا شدهاند تا کوههای مرتفع زاگرس و درههای عمیق مانعی بسیار کوچک در برابر طبع بلند فوتبالدوستان باشد. تصویر این زمین زیبا از صفحه فارسی کنفدراسیون فوتبال آسیا آن هم با چند میلیون فالوئر سر در می آورد.
برخی مردم فکر میکنند فوتبال مسئله مرگ و زندگی است اما مطمئن باشید بسیار جدیتر از این حرف هاست. "دیوزناو" خود نماد عشق است؛ مظهور شکوه و استعداد در خطهای که گاهاً با تصاویر منحصربفرد از طبیعتاش مقابل دیدگان عموم قرار گرفته. اما فوتبال به قلب همه نفوذ کرده تا با به رخ کشیدن چنین تصویری تاج محبوبیت را در میان هزاران رشتهورزشی دیگر به سر بگذارد و با عاشقانی در روستاهای کم بضاعت فخر فروشی کند.
شاید کمتر بچهای در سروآباد علاقهمند به تنیس باشد یا اسلمدانک های استیفن کری را دنبال کند؛ اما برای وصال به عشق ابدی به نام فوتبال، "فرهاد" های بسیاری تیشه بهدست کوهها را میتراشند و به دیدار معشوق میروند. ظهور مفاخر بزرگ فوتبال در مناطق محروم، پدیدهای انکارناپذیر است و بارها ماجرای دستفروشی و کارهای پررنج اسطوره هایی نظیر ریوالدو، زیدان و رونالدو در دوران کودکی به گوش هواداران رسیده. بیشک ظهور استعدادهایی نظیر یادگار رستمی از کردستان به بالاترین سطح فوتبال سنین پایه خود گواه بر حاصلخیزی خاک کردستان برای پرورش نهالهای فوتبالیاست و اگر استعدادیابی درستی در این حوزه صورتگیرد رویای شبانه هزاران کودک به واقعیت گره میخورد.
امروز AFC، FIFA، صفحات بسیار اینستاگرام و توویتری عکسی از زمین فوتبال بیظیر روستای دیوزناو منتشر کردند و برای مدت کوتاهی هم که شده، آنرا مورد توجه خود قرار دادند. اما هزاران روستا و چندین هزار کودک با همین شرایط در ایران بزرگ وجود دارد و استعدادهایی که بدون کفش به توپ زمخت ضربه میزنند و به روز های خوب امید دارند. زنده باد فوتبال!
یادداشت از احمد رضا احمدیان
4209
