پایگاه خبری فوتبالی- حضور علیرضا بیرانوند در مراسم بهترینهای سال فوتبال آسیا، علاوه بر جنبه فوتبالی، از نظر پوشش و استایل هم مورد توجه قرار گرفته است.
به گزازش فوتبالی، در روزهایی که ظاهر فوتبالیستها در مراسم رسمی به بخشی از تصویر عمومی و برند شخصی آنها تبدیل شده، انتخاب لباس برای چنین رویدادهایی اهمیت بیشتری پیدا میکند. صبح امروز پیمان یوسفی مجری برنامه ورزش و مردم، این استایل را نقد کرد اما از سوی برخی صفحات مجازی طرفدار تراکتور و حتی چند کانال عمومی، مورد نقد و حمله قرار گرفت که انگار با کراوات زدن بیرانوند مشکل داشته است. این در حالی است که او هیچ اشارهای به کراوات زدن یا نزدن بیرانوند نکرد و فقط گفت ای کاش اطرافیان بیرانوند در انتخاب پوشش او به جزییات، توجه بیشتری میکردند. حالا سوال این است که نقد یوسفی تا چه حد درست بود؟
یک: کتوشلوار؛ رنگ جذاب، اما نیازمند ظرافت بیشتر
بیرانوند برای این مراسم کتوشلواری به رنگ آبی کاربنی معروف به آبی سلطنتی را انتخاب کرد که در نگاه اول، به دلیل رنگ زنده و چشمگیرش، توجه را به خود جلب میکند. انتخابی جسورانه که از چهارچوب همیشگی کتوشلوارهای مشکی و سرمهای فاصله دارد، اما در جزییات، نکاتی برای نقد دارد. مثلا این که به نظر میرسد ظرافت لازم را نداشته است.
مهمترین ویژگی پوشش بیرانوند، رنگ آبی پررنگ کتوشلوار اوست. این رنگ با توجه به فضای مراسم و نورپردازی صحنه، جلوه بصری قابل توجهی دارد و برش نسبتا جذب کتوشلوار هم به استایل او فرم امروزیتری داده است. با این حال، در پوشش رسمی، فقط انتخاب رنگ اهمیت ندارد. تناسب لباس با فرم بدن، ساختار شانهها، اندازه آستینها و ایستایی شلوار هم تعیینکننده است. در تصاویر، فرم کلی کتوشلوار مناسب به نظر میرسد، هرچند در قسمت پایین شلوار و هنگام حرکت، کمی جمعشدگی پارچه دیده میشود.
دو: پیراهن آبی روشن؛ هماهنگی خوب با کت
انتخاب پیراهن آبی روشن یکی از تصمیمهای درست این ترکیب است. این رنگ در کنار آبی پررنگ کتوشلوار، تضاد ملایم و خوشایندی ایجاد کرده و اجازه نداده است ظاهر کلی بیش از حد تیره یا سنگین شود.
با این حال، اگر پیراهن به رنگ سفید یا آبی بسیار کمرنگتری انتخاب میشد، میتوانست تفکیک رنگی شفافتری میان کت، پیراهن و کراوات ایجاد کند. پیراهن سفید در چنین ترکیبی معمولا انتخاب کلاسیکتر و مطمئنتری است.
سه: کراوات؛ غلبه سلیقه شخصی بر هماهنگی
شاید بحثبرانگیزترین قسمت استایل بیرانوند، کراوات او باشد. کراواتی با زمینه زرشکی و طرحهای نسبتا شلوغ و کلاسیک که در کنار رنگ آبی کتوشلوار، تضاد رنگی جذابی ایجاد میکند.
ترکیب آبی و زرشکی از نظر اصول رنگشناسی، ترکیب نامناسبی نیست و حتی میتواند بسیار شیک باشد. مساله بیشتر به میزان شلوغی طرح کراوات و هماهنگی آن با سایر اجزای لباس برمیگردد.
در یک استایل رسمی، وقتی کتوشلوار رنگ شاخصی دارد، بهتر است کراوات نقش مکمل داشته باشد، نه این که خودش هم برای جلب توجه رقابت کند. یک کراوات ساده زرشکی، سرمهای یا حتی طرحدار با نقوش ظریفتر میتوانست انتخاب متعادلتری باشد.
چهار: پوشِت؛ جزییاتی که میتوانست بهتر انتخاب شود
دستمال جیبی یا پوشت هم از طیف رنگی نزدیک به کراوات انتخاب شده است. اصل هماهنگی رنگی میان این دو انتخاب قابل قبول است، اما وقتی هر دو از طرحهای نسبتا شلوغ و نزدیک به هم استفاده میکنند، کمی از ظرافت استایل رسمی کاسته میشود.
در پوشش کلاسیک مردانه، قرار نیست پوشِت و کراوات دقیقا یک طرح داشته باشند. اتفاقا تفاوت کنترلشده در طرح و بافت این دو، معمولا نتیجه شیکتری ایجاد میکند. یک پوشِت سفید ساده یا زرشکی با طرحی بسیار ظریف میتوانست به تعادل بصری لباس کمک کند.
پنج: کفشها؛ انتخابی قابل قبول با یک ملاحظه
کفشهای چرمی تیره با تهرنگ قهوهای و زرشکی، انتخابی است که با طیف رنگی کراوات و پوشِت ارتباط برقرار میکند. این نوع کفش در کنار کتوشلوار آبی میتواند ترکیب جذابی بسازد؛ به شرط آنکه رنگ و پرداخت چرم به اندازه کافی رسمی و ظریف باشد.
با این حال، یک کفش مشکی چرمی با طراحی کلاسیک و براق، میتوانست ظاهر رسمیتر و یکدستتری به این ترکیب بدهد. بهخصوص برای مراسمی در سطح بهترینهای فوتبال آسیا، که جزییات پوشش اهمیت زیادی دارند.
شش: مو، ریش و اکسسوری؛ امضای شخصی بیرانوند
مدل موی عقبدادهشده و ریش نسبتا پرپشت و مرتب بیرانوند، با چهره و استایل شخصی او هماهنگ است. این انتخاب باعث شده ظاهر او بیش از حد اتوکشیده و غیرطبیعی به نظر نرسد.
ساعت مچی هم از اکسسوریهای متناسب با چنین پوششی است. البته دستبندهای رنگی روی مچ دست، بهویژه در کنار یک کتوشلوار رسمی، کمی از یکپارچگی ظاهر کم میکنند. هرچند ممکن است بخشی از آنها یادگاری یا دستبندهای مربوط به خود مراسم باشند.
در مجموع استایل علیرضا بیرانوند را نمیتوان یک انتخاب ناموفق یا فاقد سلیقه دانست. او سراغ رنگی رفته که کمتر در پوشش محافظهکارانه فوتبالیستها در مراسم رسمی دیده میشود و در مجموع، ظاهر متفاوت و قابل توجهی ساخته است.
اما مشکل اصلی این ترکیب، نه رنگ آبی کتوشلوار است و نه تضاد آن با زرشکی کراوات؛ بلکه تعدد جزییات طرحدار و تلاش همزمان چند جزء لباس برای جلب توجه است. اگر کراوات سادهتر، پوشت خلوتتر و کفشی با پرداخت رسمیتر انتخاب میشد، همین کتوشلوار آبی میتوانست به یک استایل بسیار منسجمتر و شیکتر تبدیل شود.
بیرانوند در این مراسم نشان داد از تجربه کردن رنگهای متفاوت هراسی ندارد اما در استایل رسمی مردانه، گاهی هنر اصلی نه در اضافه کردن جزییات بیشتر، بلکه در دانستن این نکته است که کدام جزییات را باید حذف کرد.
به صورت خلاصه میشود گفت که نقطه قوت اصلی پوشش بیرانوند، انتخاب رنگ آبی کاربنی بود که از کلیشه کت شلوار مشکی فاصه گرفت. اما ایراد اصلی، شلوغی بصری ناشی از کراوات و پوشت طرحدار در کنار هم است. در واقع بیرانوند فرصت ساختن یک استایل مینیمالتر و شیکتر با حفظ همین ترکیب را از دست داد. درباره کیفیت پارچه و برند هم از روی عکسها نمیتوان اظهار نظر یا قضاوت کرد.
هدف فوتبالی در این گزارش زیر سوال بردن پوشش بیرانوند به عنوان یک ورزشکار موفق نیست بیرانوند میتوانست پیش از انتخاب پوشش با چند متخصص در زمینه مد مشورت کند تا نقد کمتری به پوشش او در مراسم وارد شود.














