پایگاه خبری فوتبالی - ملی پرتغال با وجود انتظارات بالا برای درخشش در جام جهانی ۲۰۲۶، بار دیگر در مرکز یک بحث تکراری قرار گرفته است؛ موضوعی که محور آن نقش کریستیانو رونالدو در ترکیب اصلی این تیم در سن ۴۱ سالگی است.
به گزارش فوتبالی، پرتغال از جمله تیمهایی بود که پیش از آغاز رقابتها بهعنوان یکی از مدعیان جدی مطرح میشد، اما عملکرد نهچندان قانعکننده در برخی دیدارها، بار دیگر پرسشهای قدیمی درباره ساختار این تیم را زنده کرده است. تساوی ۱–۱ برابر جمهوری دموکراتیک کنگو در هفته اخیر، این بحث را پررنگتر کرد که آیا حضور رونالدو در ترکیب اصلی همچنان بهترین گزینه برای تیم ملی پرتغال محسوب میشود یا خیر. این مسئله موضوع تازهای نیست. در واقع، پرسشهایی که اکنون روبرتو مارتینز با آنها روبهروست، شباهت زیادی به چالشهایی دارد که چهار سال پیش فرناندو سانتوس در جام جهانی قطر تجربه میکرد. در آن مقطع، سانتوس در نهایت تصمیم گرفت رونالدو را در مراحل حذفی از ترکیب اصلی خارج کند؛ تصمیمی که واکنشهای گستردهای به همراه داشت.
با این حال، پس از پایان آن تورنمنت و تغییرات روی نیمکت پرتغال، شرایط مسیر متفاوتی را طی کرد. مارتینز هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت و رونالدو نیز پس از جدایی پرحاشیه از منچستریونایتد، فوتبال باشگاهی خود را در عربستان و تیم النصر ادامه داد؛ اتفاقی که بسیاری آن را آغاز دورهای جدید برای تیم ملی پرتغال بدون محوریت ستاره تاریخیاش میدانستند. اما برخلاف پیشبینیها، تغییر اساسی در ترکیب و نقش رونالدو هرگز رخ نداد. نه از سوی بازیکن و نه از سوی کادر فنی، تصمیمی برای پایان این همکاری گرفته نشد و مارتینز همچنان به استفاده از کاپیتان تیم ادامه داده است؛ همان روندی که پیشتر توسط سانتوس نیز دنبال میشد.
اکنون و چهار سال پس از آنکه بسیاری تصور میکردند جام جهانی ۲۰۲۲ آخرین حضور رونالدو در این سطح خواهد بود، دوباره همان بحثها به صدر اخبار بازگشته است؛ با این تفاوت که اینبار فشارها و تردیدها بیش از گذشته مطرح میشود و تصمیمهای کادر فنی پرتغال زیر ذرهبین قرار گرفته است. در نهایت، آنچه شرایط فعلی را پیچیدهتر کرده، این است که روبرتو مارتینز برخلاف پیشبینیها همچنان به تواناییهای رونالدو در بالاترین سطح فوتبال جهان باور دارد؛ باوری که باعث شده این ستاره ۴۱ ساله همچنان یکی از بحثبرانگیزترین چهرههای جام جهانی ۲۰۲۶ باقی بماند.
