به گزارش فوتبالی، کادر فنی استقلال طی دو فصل اخیر بارها تغییر کرده و همین مساله تبدیل به بزرگترین مشکل و نقطه ضعف آبیها شده است.
تصمیمهای غیر فنی و شاید هم شخصی در انتخاب سرمربی تیم، نه تنها کمکی به پیشرفت استقلال نکرد بلکه بی ثباتی و سردرگمی را هم در این تیم نهادینه کرد! به طوری که در این دو فصل علاوه بر تاکتیک و شیوه بازی، حتی ترکیب اصلی تیم و بازیکنان مورد نیاز هم مثل مهرههای یک بازی رومیزی، مدام در حال تغییر و جابهجایی بودند.
رونماییهای متعدد از سرمربی جدید و خداحافظی با سرمربی فعلی، تنها سوهانی روی اعصاب هواداران بود و به نظر میرسد آنها حالا باید منتظر تکرار یک چرخه بیهوده و باطل دیگر برای انتخاب سرمربی فصل بعد هم باشند.
شکی نیست که در شرایط فعلی هیچ برنامه ریزی مشخصی وجود ندارد و نمیتوان از آینده به روشنی صحبت کرد اما فوتبال ایران بیشتر از دو حالت را پیش روی خود نمیبیند؛ ادامه ۸ هفته باقی مانده از لیگ بیست و پنجم یا نیمه کاره ماندن این لیگ، درهر صورت تیمها باید به فکر فصل بعد یعنی لیگ بیست و ششم باشند اما به نظر میرسد مدیریت استقلال فعلا تمام تمرکز خودش را روی اعلام قهرمانی در لیگ نیمه کاره گذاشته و مانند گذشته نزدیک چندان توجهی به ادامه کار تیم در فصل بعدی ندارد.
رییس هیات مدیره آبیها که در نقل و انتقالات تابستانی لیگ بیست و پنجم معتقد بود تیمش احتیاج به تقویت چندانی ندارد اما در عمل خریدهای سوال برانگیزی چه از بازیکنان داخلی و چه از بازیکنان خارجی وارد این تیم شدند، شاید همین حالا هم با خوشبینی زیاد به فصل آینده نگاه میکند. علی تاجرنیا اگرچه روی ادامه کار استقلال با سهراب بختیاری زاده در ادامه لیگ بیست و پنجم تاکید دارد اما نگاه او به فصل آینده و نامشخص بودن وضعیت نیمکت استقلال، باز هم نگران کننده است.
به این ترتیب باید به هوادار استقلال حق داد که از الان و در همین شرایط هم نگران بلاتکلیفی تیم محبوبش در فصل بعد باشد. آیا قرار است دوباره پای ایجنتهای داخلی و خارجی مانند سیدورف به میز مشاوره استقلال باز شود و گزینههای عجیب و غریب و گمنام روی این میز قرار بگیرند؟ آیا قرار است دوباره لیست تکراری از گزینههای تکراری و بعضا امتحان پس داده داخلی، پیش روی هواداران قرار بگیرد؟
مدیران استقلال که حاضر شدند به سراغ کاریله و فریزر بروند و حتی انتخابهای داخلیشان هم بحث برانگیز بود، چرا یک بار به سرمربی فعلی فضا نمیدهند و به جای خرجهای آنچنانی برای گزینه خارجی، شرایط حداقلیِ حرفهای را برای مربی داخلی فراهم نمیکنند؟ کاری که شاید باید در زمان مجتبی جباری هم انجام میشد اما مدیران ترجیح دادند دوباره به سراغ خانهتکانی فنی و نوگرایی بروند!
مشخص نیست مدیریت باشگاه استقلال چه نکته مثبتی را در جا به جایی مدام سرمربیان میبیند اما به هرحال شکی نیست که تکرار پروسه انتخاب سرمربی جدید، استقلال را از مرداب بیثباتی نجات نخواهد داد. شاید بهتر باشد که مدیران باشگاه استقلال آیندهنگری بیشتری باشند و با دقتی مضاعف برای آینده برنامه ریزی کنند تا با تکرار تجربیات شکست خوردهشان یک فصل دیگر بساط بازی روحی-روانی را برای هواداران فراهم نکنند.
استقلال 
