پایگاه خبری فوتبالی- این روزها لیگ برتر فوتبال ایران در شرایطی بیسابقه و پیچیده قرار گرفته است.
به گزارش فوتبالی، رقابتهایی که به دلیل جنگ آمریکا و اسراییل علیه ایران، نیمهکاره مانده و حالا سرنوشت آن در هالهای از ابهام قرار دارد.
جنگ تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم بر زیرساختها، پروازها، رفتوآمد تیمها و حتی وضعیت روحی بازیکنان و کادر فنی تیمها گذاشته است.
این وضعیت باعث شده ادامه مسابقات عملاً با چالشهای جدی مواجه شود. در چنین فضایی، تصمیمگیری درباره ادامه یا توقف لیگ به یکی از مهمترین دغدغههای مدیران فوتبال کشور تبدیل شده است.
از سوی دیگر، فدراسیون فوتبال ایران با یک محدودیت زمانی جدی هم مواجه است. طبق برنامهریزی کنفدراسیون فوتبال آسیا، کشورها باید تا تاریخ 10 خرداد نمایندگان خود را برای حضور در رقابتهای لیگ نخبگان آسیا و لیگ قهرمانان آسیا معرفی کنند. این موضوع فشار مضاعفی را بر مدیران فوتبال وارد کرده تا هرچه سریعتر تکلیف جدول لیگ برتر مشخص شود؛ چرا که جایگاه تیمها در جدول، معیار اصلی برای معرفی نمایندگان به این مسابقات خواهد بود.
همانطور که می دانید دیروز وبیناری با حضور مسئولان فدراسیون، سازمان لیگ و مدیران باشگاههای لیگ برتری برگزار شد تا درباره سرنوشت رقابتها تصمیمگیری شود. اما آنچه از دل این جلسه برآمد، نه یک تصمیم قطعی، بلکه شکلگیری سه جریان فکری متفاوت میان باشگاهها بود. سه دستهای که هر کدام بر اساس منافع و شرایط خود، دیدگاه خاصی نسبت به ادامه لیگ دارند.
دسته اول، موافقان برگزاری ادامه لیگ هستند. این گروه عمدتاً شامل تیمهایی میشود که در جدول جایگاه مناسبی دارند و شانس کسب سهمیه آسیایی یا حتی قهرمانی را دنبال میکنند. همچنین برخی از این تیمها در جام حذفی هم حضور ندارند و تنها مسیر موفقیت و کسب عنوان برایشان، ادامه لیگ برتر است. از نگاه این باشگاهها، نیمهکاره ماندن لیگ میتواند خسارات مالی و اعتباری قابل توجهی به همراه داشته باشد؛ از دست رفتن پاداشها، کاهش ارزش برند باشگاه و نارضایتی هواداران، بخشی از نگرانیهای این دسته است. به همین دلیل، آنها اصرار دارند که مسابقات حتی با شرایط خاص و فشرده، به پایان برسد.
در مقابل، دسته دوم مخالفان ادامه لیگ هستند. این گروه معمولاً شامل تیمهایی است که یا در نیمه پایین جدول قرار دارند یا به دلایل مالی و فنی، ادامه مسابقات را به ضرر خود میدانند. برخی از این باشگاهها نگران سقوط به دسته پایینتر هستند و معتقدند در شرایط فعلی، ادامه لیگ نمیتواند معیار عادلانهای برای سنجش توان تیمها باشد. از سوی دیگر، مشکلات مالی، هزینههای سفر، تأمین امنیت و حتی حفظ آمادگی بازیکنان در شرایط جنگی، باعث شده این تیمها ترجیح بدهند لیگ در همین نقطه متوقف شود. آنها معتقدند سلامت بازیکنان و کادر فنی باید در اولویت باشد و نباید به هر قیمتی مسابقات را ادامه داد.
اما دسته سوم، تیمهای بلاتکلیف یا ممتنع هستند. باشگاههایی که ادامه یا توقف لیگ تأثیر چندانی بر سرنوشت آنها ندارد. این تیمها نه در کورس قهرمانی قرار دارند، نه خطر سقوط جدی آنها را تهدید میکند و نه شانس قابل توجهی برای کسب سهمیه آسیایی دارند. به همین دلیل، تصمیمگیری در این خصوص برایشان چندان حیاتی نیست و ترجیح میدهند نظر نهایی را به جمعبندی فدراسیون و سایر باشگاهها بسپارند. البته همین بیطرفی هم میتواند در فرآیند رأیگیری و تصمیمسازی نقش تعیینکنندهای ایفا کند.
در مجموع، فضای فوتبال ایران در حال حاضر بیش از هر زمان دیگری دچار چنددستگی و ابهام است. تصمیم نهایی درباره سرنوشت لیگ برتر، نهتنها بر وضعیت باشگاهها، بلکه بر اعتبار فوتبال ایران در سطح قاره آسیا نیز تأثیرگذار خواهد بود. حالا باید دید در روزهای آینده، فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ چه راهکاری را برای عبور از این بحران انتخاب خواهد کرد؛ راهکاری که هم منافع باشگاهها را در نظر بگیرد و هم با واقعیتهای موجود همخوانی داشته باشد. البته به احتمال قریب لیگ لیگ برتر و جام حذفی برگزار نخواهد شد.
۶۶۲۱
