پایان راه آرسنال و آقای رئیس( اختصاصی از فوتبالی )

آرسن ونگر در 22 اکتبر سال 1949 در استراسبورگ فرانسه به دنيا آمد. او وقتي 24 ساله بود، پيراهن تيم گمنام مولهاس را به تن کرد، اما براي اینکه بتواند ادامه تحصیل دهد، فوتبال را رها کرد و به تحصيل در رشته اقتصاد پرداخت و از دانشگاه استراسبورگ مدرک کارشناسي ارشد اقتصاد را کسب کرد. پس از پایان تحصیلات ، ونگر دوباره به سراغ فوتبال رفت و به تیم استراسبورگ پیوست و در آنجا به بازی پرداخت.

ونگر پس از 2 سال بازي در تيم استراسبورگ، در سال 1980 فوتبال را کنار گذاشت و پس از آنکه در يک دوره کلاس مربيگري شرکت کرد ،تصمیم گرفت که حرفه مربیگری را انتخاب کند.ونگر در ابتدا در تیمهای ای اس کنس و استراسبورگ به عنوان دستیار حضور داشت ولی در سال 1984سرمربي تيم نانسي شد. در سال 1987 هدايت تيم  موناکو را بر عهده گرفت و در طی 7 سال حضورش در این تیم چنان درخشید که توانست عنوان بهترین مربی سال فرانسه را از آن خود کند.

 

موفقيت ونگر در موناکو باعث شد تا توجه سران بایرن مونیخ را به خود جلب کند و آنها به او پیشنهاد سر مربیگری بایرن را بدهند ،اما او در میان تعجب همگان این پیشنهاد را رد کرد و در تصمیمی عجیب تر به ژاپن رفت و سرمربیگری تیم  ناگویا را پذیرفت. در سال 1996 به آرسنال پیوست و در اولین فصل حضورش در حالی که در میانه فصل به آرسنال آمده بود توانست این تیم را به مقام سوم برساند.در دومین فصل حضورش موفق به فتح لیگ برتر وجام حذفی شد و به عنوان بهترین مربی سال جزیره انتخاب شد.همچنین شایان ذکر است که ونگر اولین مربی غیر انگلیسی لیگ برتر است که موفق به کسب هر دو قهرمانی(لیگ برتر و جام حذفی) شده است.او در سال 2002 نیز بار دیگر توانست هر دو جام را با هم تصاحب کرده و اصطلاحاً "دبل" کند.

پس از قهرمانی لیگ برتر در سال2004 دیگر ونگر تا به امروز نتوانسته است به قهرمانی برسد ،البته در سال 2005 توانست به قهرمانی جام اتحادیه برسد .

 

تنها عنوانی که ونگر نتوانسته به عنوان مربی به آن دست یابد "لیگ قهرمانان اروپا" است .آرسنال تحت رهبری وی توانست در سال 2006 به فینال این رقابتها برسد ولی شکست 2-1 در مقابل بارسلونا باعث شد تا توپچی های لندن و ونگر در تصاحب  جام قهرمانی ناکام بمانند.

ونگر متخصص استعداديابي و کار کردن با جوانان است و بازیکنان زیادی را به جهان فوتبال معرفی کرده که از بین آنها میتوان به نامهایی چون امانوئل پتی، پاتريک ويرا، نيکلاس آنلکا، فابرگاس، کولو توره، فن پرسي و تيري آنري  اشاره کرد. شاید مهمترین دلیل افت این چند سال اخیر آرسنال نیز  سیاست جوان گرایی  ونگر باشد.

اکنون بعد از 22 سال ونگر 68 ساله تصمیم به جدایی از باشگاهی گرفته که خود ان را ساخته، مربی که توانست با سیاست های خود در کنار هزینه های پایینی که برای سران باشگاه داشت تیم ارسنال را صاحب استادیوم دیگری به نام امارات کرد چنین کاری را میتوان گفت هیچ مربی موفق به انجامش نشده است.
این خصوصیاتی است که ما فقط در آقای رئیس میبینیم لقبی که هواداران و سران باشگاه به او داده اند واقعا هم برازنده این مربی بزرگ است.
آرسنال پسا ونگر دیدنش سخت است ولی باید منتظر ماند و دید آیا آرسنال به سمت جامها قدم بر میدارد یا همانند منچستریونایتد بعد از فرگوسن درگیر تعویض های پی در پی مربی می شود.