وبسایت رسمی برنامه نود - داوید ویا، مهاجم تیم نیویورک سیتی بعد از 3 سال دوباره به تیم ملی اسپانیا برگشته و در این رابطه مصاحبه ای انجام داده است.
به گزارش وب سایت رسمی برنامه نود، ویا از اینکه به تیم جولن لوپتگی کمک کند خوشحال است و در مورد حس بازگشت دوباره به تیم ملی گفت:
روی ابر ها هستم. خیلی خوشحالم که دوباره دوستانم را که فقط بازیکنان نیستند، می بینم. خاطرات فوق العاده ای از اینجا دارم.
نقش او در ترکیب لاروخا:
مثل همیشه. برای کمک کردن و یاری آمده ام و برای کسب پیروزی مقابل ایتالیا تمام توان خود را به کار می گیرم. همه چیز به مربی بستگی دارد و هر طور که او بخواهد، تمام توانم را به کار می گیرم.
یک نسل جدید:
بازیکنان جوانی آمده اند، که هر کدام در باشگاه های خود بازی می کنند. فکر می کنم بعد از قهرمانی در جام جهانی، همه گفتند که ادامه این روند سخت خواهد بود و اینطور به نظر می رسد که هر آنچه بعد از آن اتفاق افتاد ارزش چندانی ندارد. اما باید اجازه دهید این روند طی شود، به کیفیت موجود در ترکیب تیم نگاه کنید و صبر داشته باشید. امیدوارم که یک دوره درخشان دیگر داشته باشیم.
مارکو آسنسیو:
فقط باید به بازی او تماشا کرده و لذت ببرید و ما در سال های پیش رو از حضور او لذت خواهیم برد. او بیش از حد برای حضور در ترکیب اصلی خوب است.
بازی در MLS:
هر روز سعی می کنم از خودم دفاع کنم. سعی می کنم خوب تمرین کنم و برای بازی بعدی آماده شوم. در برخی بازی ها تفاوت هایی وجود دارد، اما سعی می کنم همیشه به طور یکسان کار کنم. وقتی به لیگی می روید که مردم به مدت 8 ماه شما را چندان نمی بینند، تصور بازگشت به تیم ملی سخت می شود اما فکر نمی کردم که هرگز این اتفاق نخواهد افتاد. همیشه گفته ام که رؤیای بازگشت به تیم ملی را از دست نمی دهم اما واقع بین هستم و می دانستم که سخت خواهد بود چون مهاجمان با کیفیت زیادی داریم همیشه سخت تلاش کرده ام و امیدوار مانده ام. اگر این برای دیگران یک انگیزه است، خوشحالم. برای من مهم نیست که در چه لیگی هستم و اگر مربی با من تماس بگیرد، تصور می کنم چیزی که دیده را دوست داشته است.
یار فیکس:
اگر از ابتدا به میدان نروم ناامید نخواهم شد. چند روز شگفت انگیز را سپری کرده ام. از آخرین باری که به اینجا آمده ام سه سال می گذرد و باید جایگاه خود را به دست آورم و هر آنچه قبلاً اتفاق افتاده مهم نیست. امیدوارم مربی ببیند که می توانم کار کنم.
1771
