وبسایت رسمی برنامه نود - سرمربی چلسی اعتراف کرده که پس از یورو 2016 از امضای قرارداد با این باشگاه احساس پشیمانی می کرده است.
به گزارش وبسایت نود، آنتونیو کونته در مصاحبه مفصلی که با رسانه های ایتالیا انجام داده اعتراف کرده پس از یورو 2016 از اینکه تصمیم به ترک تیم ملی ایتالیا گرفته بوده پشیمان شده اما چون پیش از این رقابت ها با باشگاه چلسی قرارداد بسته بوده چاره ای جز ترک لاجوردی پوشان نداشته است.
کونته به اسکای اسپورت ایتالیا گفته:
دورانی بود که از تصمیم خودم برای ترک تیم ملی ایتالیا و پیوستن به چلسی پشیمان شده بودم. اگر با این باشگاه قرارداد نبسته بودم، نمی توانستم از تیم ملی و بازیکنان جدا شوم. یک سال و نیمی که مربی ایتالیا بودم واقعا دوران زیبایی بود. آن 50 روزی که به خاطر یورو در کنار هم بودیم چیز منحصربفرد و استثنایی بود. مثل یک خانواده بودیم. زمانی که به آلمان باختیم، همه گریه می کردند چون می دانستیم که یکدیگر را روز بعدش نخواهیم دید. شریک شدن آن لحظات خاص با همه واقعا خوشحال کننده بود. اگر توانسته بودیم آلمان را در ضربات پنالتی شکست دهیم، شانس خوبی برای فتح یورو داشتیم.
من در جریان یورو واقعا انرژی زیادی صرف کردم. سپس به این دنیای جدید و یک تجربه کاملا متفاوت وارد شدم. به یک باشگاه بزرگ با بازیکنان و عادات متفاوت وارد شدم. ساختار اینجا استثنایی است و من در اینجا بیشتر از ایتالیا کار می کنم. ما مربیان همیشه به نتایج وابسته هستیم. چالش مربی بودن همه جانبه است. چالش هیجان انگیزی است. من اینجا تنها هستم چون خانواده ام در ایتالیا ماندند. رومن آبراموویچ انتظار زیادی دارد اما او واقعا به فوتبال علاقه دارد. او اجازه نمی دهد فوتبال روی زندگی اش تاثیر بگذارد اما واقعا دوست دارد راجع به این ورزش چیزهای بیشتری بداند. او بارها به تمرین تیم آمده است. او می خواهد همه چیز را بداند و این زیبا است.
می دانید که من باختن را دوست ندارم و هر کاری می کنم تا از آن اجتناب کنم. می خواهم بازیکنان تا جایی که امکان دارد اطلاعات داشته باشند تا شکست نخوریم. اگر شکست بخورم، سعی می کنم بی سر و صدا با آن کنار بیایم اما خانواده ام می گویند نمی توانم این کار را بکنم. پس از شکست ها نمی توانم بخوابم. دوست دارم گاهی اوقات با مسائل به صورت سرسری برخورد کنم اما روزی که چنین آدمی شوم بدین معنی است که همه چیزهایی که شخصیتم را تعریف می کنند از دست دادم. ترجیح می دهم حقیقت زشت را بگویم تا اینکه دروغ های زیبا بگویم تا رابطه ام با مردم را حفظ کنم. در نهایت، پس از فوتبال، شما زندگی دارید که باید آن را رهبری کنید و من می خواهم توانایی نگاه کردن به چشم های هر کسی که پشتم ایستاده است را داشته باشم.
فتح سری آ در سال 2012، نخستین جامی که در دوران مربیگریم فتح کردم، بزرگترین دستاورد من است. در ابتدای فصل یوونتوس را هفتمین و یا هشتمین تیم برتر ایتالیا می دانستند اما ما موفق شدیم چیز فوق العاده ای خلق کنیم. ترکیبی درستی کردیم که می توانست از پس هر مشکلی بر بیاید. اگر به بازیکنانم می گفتم از آن کوه بالا بروید و خودتان را به پایین پرتاب کنید این را کار را می کردند.
مدیران یوونتوس به من کمک زیادی کردند. دل پیرو و بوفون هم به من کمک کردند. من لحظات غم انگیز و شادی را به عنوان بازیکن در کنار آن ها سپری کرده بودم و آن ها مشتاق بودند به من کمک کنند. دل پیرو در کلیدی ترین لحظه فصل واقعا شگفت انگیز واکنش نشان داد. او انرژی، کلاس و مسئولیتی داشت که تفاوت را رقم زد.
آخرین بازی دل پیرو برای یووه مقابل آتالانتا را به یاد دارم. ورزشگاه به احترام او ایستاد. احساساتی نشدن در این لحظات دشوار است. آن سال میلان مدعی نخست قهرمانی سری آ بود اما ما چیزهای بیشتری نسبت به دیگران داشتیم. یووه باوجود آن قهرمانی به فتح جام ها در سال های بعد ادامه داد. یوونتوس همینطور بهتر شد و تداوم ساخت تیم کار آسانی نیست.
2031
