وبسایت رسمی برنامه نود - کارلوس آلبرتو کاپیتان تیم ملی برزیل در جام جهانی 1970 و زننده یکی از تاریخی ترین گل های ادوار جام جهانی، در 72 سالگی از دنیا رفت.
فینال جام جهانی 1970 را اگر بزرگ ترین بازی تاریخ فوتبال ندانیم، بدون شک یکی از ماندگارترین ها محسوب می شود. رؤیایی ترین برزیل تاریخ فوتبال که دیگر تکرار نشد و یک بازیکن که با بازوبند کاپیتانی سلسائو، همچون الماس می درخشید. کارلوس آلبرتو نه تنها در مسابقه فینال جام جهانی درخشید بلکه گلزنی هم کرد تا جاودانه ترین جام تاریخ فوتبال یعنی جام ژول ریمه برای همیشه در ویترین افتخارات فوتبال برزیل بایگانی شود. متأسفانه کاپیتان افسانه ای برزیل در 25 اکتبر 2016 و در 72 سالگی از دنیا رفت اما تصویر او به هنگام بالا بردن جام ژول ریمه همچون خود این جام، ابدی شد. به همین بهانه، به 46 سال پیش برگشته و لحظه به لحظه آن فینال تاریخی را مرور می کنیم. 21 ژوئن 1970، ورزشگاه آزتک مکزیکو سیتی و فینال جام جهانی 1970 که تقابل دو غول فوتبال یعنی برزیل و ایتالیا بود. دو تیم افسانه ای و یک دوجین ستاره های تکرار نشدنی که یکی از آنها، کارلوس آلبرتو فقید بود.
برزیلی ها با انگیزه عجیبی پا به ورزشگاه آزتک گذاشتند. آنها که صاحب دو قهرمانی جام جهانی بودند، در صورت فتح سومین جام ژول ریمه، آن را برای همیشه مال خود می کردند. عاشقان سبک فوتبال سامبای برزیلی هر گاه می خواهند مثال بزنند، به سراغ همان برزیل 1970 می روند. سلسائو در 5 بازی نخست خویش در جام جهانی 1970، آمار عجیب 15 گل زده را به ثبت رسانده و تیمی مخوف و شکست ناپذیر به نظر می رسید.
شروع کوبنده سلسائو با شکست چکسلواکی و سپس انگلیس مدافع عنوان قهرمانی بدین معنا بود که مردم سرزمین قهوه باید خاطرات تلخ جام جهانی 1966 را فراموش کنند. گل زیبای پله تقریباً از وسط زمین به چکسلواکی همه چشم ها را خیره کرد. صدرنشینی در گروه و سپس رویارویی با پرو که ستاره ای بزرگ همچون تئوفیو کوبیاس را در اختیار داشت. کوبیاس تک و تنها چه می توانست بکند در مقابل پله، ریوه لینو، توستائو، جیرزینیو، ژرسون و کارلوس آلبرتو؟ گام بعد، مرحله نیمه نهایی و تقابل با رقیبی ترسناک همچون اروگوئه که تداعی گر شکست های تلخ فوتبال برزیل در دهه 1950 بود. اروگوئه هم چاره ای جز بالا بردن دو دست به نشانه تسلیم نداشت. سلسائو با زدن مجموع 7 گل به پرو و اروگوئه، به آزتک رسید. حالا فقط 90 دقیقه فاصله وجود دارد با تسخیر ابدی ژول ریمه.
تقدیر عجیبی بر فینال جام جهانی 1970 حکمفرما بود. پای دیگر فینال، ایتالیا فاتح جام های جهانی 1934 و 1938 نیز در صورت پیروزی در این بازی، فاتح ابدی ژول ریمه می شد. به همین دلیل، فینال جام جهانی 1970 را بزرگ ترین فینال تاریخ فوتبال می دانند. ستاره بزرگ ایتالیایی ها لوئیجی ریوا بود که به همراه کالیاری قهرمان سری آ شده و 7 گل را برای لاجوردی پوش ها در این تورنمنت به ثمر رسانده بود. نام هایی همچون انریکو آلبرتوسی، جاچینتو فاکتی، روبرتو بونینسنیا و ماریو برتینی سایر ستاره های آتزوری هم لرزه بر اندام هر حریفی حتی برزیل رؤیایی می انداختند. فروچیو والکارجا سرمربی ایتالیا علاقه چندانی به جانی ریورا ستاره بزرگ میلان نداشت و ساندرو ماتزولا کاپیتان افسانه ای اینتر را به وی ترجیح می داد. در مسابقه فینال، ریورا روی نیمکت نشست. دو قطبی ریورا-ماتزولا در طول این جام، ایتالیایی ها را آزار می داد.
فینال جام جهانی 1970 تقابل بین فوتبال ظریف و چشم نواز آمریکای جنوبی با کاتناچیوی ایتالیایی بود. ایتالیا در دو بازی ماقبل فینال، مجموعاً 8 گل به مکزیک میزبان و آلمان غربی زده و تیمی بسیار مخوف به نظر می رسید. کاتناچیوی آنها هرگز یک کاتناچیوی خواب آور و خسته کننده به حساب نمی آمد. بارش باران و هوای مرطوب نیز فضای رمانتیک تری را به آن ظهر تابستانی بخشیده بود. کارلوس آلبرتو و جاچینتو فاکتی کاپیتان های دو تیم برای پرتاب سکه در وسط زمین حضور یافتند. ساعت 12 ظهر و سوت آغاز فینال ژول ریمه در حضور 112 هزار تماشاگر!
کاپیتان کارلوس آلبرتو رهبر تیمش درون زمین بود، ژرسون مغز متفکر برزیل و پله ستاره ای که همه دنیا را با هنرنمایی اش، پای جعبه جادویی میخکوب می کرد. دقایق نخست بازی با دو موقعیت خطرناک ایتالیا سپری شد ولی در دقیقه 18، مهم ترین و زیباترین گل تاریخ فوتبال به ثمر رسید. پرتاب اوت توستائو، سانتر سر ضرب ریوه لینو از جناح چپ، پرواز پله بر فراز کاتناچیوی ایتالیایی و ضربه سری که غیر قابل مهار بود. صدمین گل برزیل در ادوار جام جهانی در چه مسابقه ای به ثمر رسید. شادی پس از گل پله و جیرزینیو که هنوز هم آرم برخی از برنامه های ورزشی است.
دقیقه 28، پاس بلند به عمق خط دفاعی برزیل، خروج عجیب فلیکس دروازه بان برزیل و آشفتگی خط دفاعی باعث شد تا روبرتو بونینسنیا زودتر از هم تیمی اش جانی ریوا به توپ ضربه زده و بازی را به تساوی 1-1 بکشاند.
صحنه برخورد کارلوس آلبرتو با روبرتو بونینسنیا در اواخر نیمه اول و سپس عذرخواهی این دو بازیکن از یکدیگر، بسیار دلنشین بود. نیمه اول با تساوی 1-1 به پایان رسید ولی برزیلی ها در نیمه دوم، به اصل خویش بازگشتند. یک فوتبال ناب و کوبنده با مربع ریوه لینو، توستائو، پله و ژرسون و حملات بی امان روی دروازه آلبرتوسی. بهترین فرصت گل برزیل توسط پله در شش قدم و جلوی دروازه خالی ایتالیا بر باد رفت و سپس ضربه آزاد ریوه لینو به تیر دروازه اصابت کرد اما لحظه موعود در دقیقه 66 فرا رسید و برزیل با شلیک پای چپ ژرسون از فاصله 20 متری، دروازه ایتالیا را گشود. بهترین دروازه بان های تاریخ هم نمی توانستند شوت ژرسون را بگیرند چه رسد به آلبرتوسی.
پنج دقیقه بعد، ارسال بلند ژرسون و ضربه سر پله در دهانه دروازه به جیرزینیو رسید. جیرزینیو برای گل کردن این توپ به یک اشاره کوچک نیاز داشت. او اولین بازیکن تاریخ شد که در همه مسابقات یک دوره جام جهانی، گلزنی کرد. برزیل 3-1 ایتالیا
و اما گل سرسبد این بازی، صحنه ای که تیر خلاص بر پیکر ایتالیا زده شد. دقیقه 86، حمله از جناح چپ با جیرزینیو، پاس عرضی جیرزینیو به پله و یک پاس بی نظیر از پله برای کاپیتان کارلوس آلبرتو که خودش را همچون یک تیر رها شده از کمان، به توپ رساند و حتی یک لحظه هم درنگ نکرد. شوت سر ضرب کارلوس آلبرتو و گل چهارم برای برزیل. مصداق بارز تیری که از چله کمان رها می شود! ورزشگاه آزتک مکزیکو سیتی غرق در شادی شد. کپشن تلویزیون مکزیک در این لحظه چنین بود:
ANOTADOR! SCORER! *4 CARLOS ALBERTO
همه عکاس ها گراگرد کارلوس آلبرتو جمع شده و او را غرق در نور فلش دوربین های خود کردند. چند دقیقه پایانی بازی هم برای برزیلی ها به خیر گذشت و سوت پایان مسابقه. سومین قهرمانی برزیل در جام جهانی و فتح ابدی جام ژول ریمه، جامی که برای آخرین بار روی دست های کاپیتان کارلوس آلبرتو بالا رفت. جمعیت حاضر روی چمن، پله را بر فراز دست های خویش بالا بردند و کارلوس آلبرتو هم جام ژول ریمه را!
و اما فریم به فریم گل سرنوشت ساز کاپیتان کارلوس آلبرتو در فینال جام جهانی 1970:
بدین ترتیب نام کارلوس آلبرتو در تاریخ فوتبال ماندگار شد همان طور که فینال جام جهانی 1970 همچون نگینی در تاریخ فوتبال می درخشد. صحنه های ماندگار تاریخ فوتبال کم نیستند از گل دست خدای مارادونا در جام جهانی 1986، بازی شیلی و ایتالیا در سال 1962 موسوم به نبرد سانتیاگو، گل عجیب آرچی گمیل مقابل هلند، زلزله ماراکانازو در مسابقه برزیل و اروگوئه در سال 1950 و البته اشک های گاتزا در تورین. رقم زننده یکی از ناب ترین روزهای تاریخ فوتبال، برای همیشه از بین ما رفت اما نام او و جام ژول ریمه ای که بر فراز دستانش می درخشید، تا ابد بر تارک این تاریخ پر شکوه نقش خواهد بست. کاپیتان مهار نشدنی، متشکریم!
به روایت آلن تایرز، راب اسمیث و اسکات ماری (دیلی تلگراف و گاردین)
4464
