وبسایت رسمی برنامه نود - المپیک ریو بعد از تقریبا 2 هفته با رتبه متوسط 25 برای ایران به پایان رسید. مثل همیشه اتفاقات زیادی در مهمترین رویداد ورزشی دنیا افتاد.
به گزارش سایت نود، کاروان ایران در این دوره 8 مدال کسب کرد. نمایش برخی ورزشکاران در این رقابتها فوقالعاده خوب و برخی فوقالعاده بد بود. چند رکورد تاریخی در این دوره برای ایران ثبت شد اما اگر گروهی آن طور که باید عمل میکردند، جایگاه کاروان ایران بالاتر از 25 بود. در این گزارش مهمترین چهرههای ایران در المپیک ریو را بررسی میکنیم. نامهای سبز برندهها و نامهای قرمز بازندهها هستند.
کیمیا علیزاده
دختر قدبلند تکواندوی ایران را خیلیها باور نداشتند. آن زمان که در روسیه جید جونز افسانهای را شکست داد همه از شانس و اقبال حرف میزدند اما بودند گروهی که میدانستند او در ریو میتواند کارهای مهمی انجام دهد. کارشناسهای تکواندو میگویند اگر بهتر مدیریت و رهبری میشد مدالش از برنز خوشرنگتر بود اما برای کیمیای 18 ساله، راه تازه آغاز شده. او را میتوان بهترین ورزشکار زن تاریخ ایران نامید؛ بدون شک.
کیانوش رستمی
از مدتها پیش میدانست چه میخواهد. میدانست که بدون سرمربی تمرکز بیشتری دارد و وزنههای بهتری انتخاب میکند. اینکه او درست فکر میکرد در شبهای بعد از قهرمانی کیانوش ثابت شد. پسر مودب و مغرور کرمانشاهی مثل لندن اولین مدال کاروان ایران را تصاحب کرد. شبی که رکورد جهان را فروریخت، خندههای زیبایش زیروزنه غرور ایرانیهای سرخورده را برگرداند.
مجتبی عابدینی
تاریخ شمشیربازی ایران به قبل و بعد از شب مسابقه او در المپیک ریو تقسیم میشود. هرکس در این کشور شمشیرباز شود به احتمال خیلی زیاد از آن شب عاشق این رشته ناشناخته در ایران شده. کارشناسها میگویند حقش را در نیمه نهایی خوردند و مدال را از او گرفتند اما مجتبی عابدینی حتی با مقام چهارم هم یکی از مهمترین ورزشکارهای تاریخ ایران در المپیک شد.
حسن یزدانی
آخرین ورژن "پلنگ مازندران" بالاخره بعد از 16 سال طلسم طلای کشتی آزاد در المپیک را شکست. نمایشش در ریو فوقالعاده بود. در روزی که جردن باروز افسانهای حذف شد رضا یزدانی روی سکوی اول ایستاد. کشتیگیر جوان ایران آماده میشود مدتها در این وزن پادشاهی کند.
محمد جعفر مرادی
احتمالا تعداد کسانی که نام او را شنیدهاند و اصلا میدانند او چه روزی، در چه رشتهای چه مقامی کسب کرده خیلی کم است. دونده مظلوم ماراتن ایران روز آخر المپیک نامش را در تاریخ ایران جاوادنه کرد. مرادی اولین ایرانی است که از خط پایان این رقابت میگذرد. تصویر او که روی دستهایش تلاش کرد از خط پایان بگذرد، تصویر مردی بود که با دست خالی تلاش میکرد تاریخساز شود. برای اینکه بدانیم او چه کار بزرگی انجام داده باید بدانیم طول مسیر این مسابقه 42 کیلومتر است؛ تقریبا 2.5 برابر طول خیابان ولیعصر طولانیترین خیابان خاورمیانه.
نجمه خدمتی
دختر تیرانداز ایران که با درخشش در بازیهای آسیایی معروف شد، در المپیک هم عملکرد درخشانی داشت. رسیدن به فینال رقابتهایی در این سطح برای ورزشکاران ایرانی که از حداقل امکانات لازم برای این رشته (تیر و تفنگ) هم محروم هستند مثل این است که کسی در حمام خانهاش تمرین کند و به فینال شنای المپیک برسد.
حسن تفتیان
پسر باد، چشم دنیا را خیره کرد. نمایشش در مرحله مقدماتی دوی 100 فوقالعاده بود و برای اولین بار در تاریخ به نیمهنهایی این رقابتها رسید. حسن تفتیان هم مثل نجمه خدمتی از کمترین امکانات ممکن برخوردار است. برای رسیدن به رکوردی که حسن در المپیک ثبت کرد، باید جایی بهتر از کویر تمرین کرد.
بهداد سلیمی
او را حالا میشود یکی از نمادهای غیرت دانست. پارگی رباط صلیبی آنهم برای یک وزنهبردار فوقسنگین، بدترین مصدومیت ممکن است اما بهداد هرطور بود به ریو رسید. در یک ضرب رکورد زد اما در دو ضرب انتخاب بد وزنه و البته هیات ژوری "جلاد" او را از مدال محروم کرد. اشکهای بهداد در تاریخ ورزش ایران ثبت شد.
رضا یزدانی
نسخه اورجینال "پلنگ جویبار" قطعا بدشانسترین ورزشکار این رشته در سالهای اخیر است. او سال 2008 قربانی اوضاع بهم ریخته فدراسیون شد. سال 2012 مصدومیت او را از طلای المپیک دور کرد و امسال هم با لطف داوران به نماینده روس آذربایجان از سکو دور ماند. رضا یزدانی درحالی به "گاسیموف" باخت که حریف حتی یک اقدام به زیرگیری کامل هم نداشت. کاپیتان مصدوم کشتی آزاد هرچه داشت گذاشت اما حریف پولهای هواپیمایی ثروتمند آذربایجان در جیب اتحادیه جهانی نشد.
محمد پولادگر
او بدترین چهره ایرانی المپیک ریو بود. پولادگر هم نتیجه را باخت هم اخلاق را به شکلی بدتر از نتیجه. رئیس فدراسیون تکواندو نه تنها بدترین نتیجه تاریخ تکواندو را ساخت بلکه با توهینهای زشت به سرمربی و ورزشکار ایرانی آذربایجان، از چشم همه افتاد. هزینههای میلیاردی فدراسیون پولادگر به یک مدال برنز ختم شد؛ مدال برنزی که پولادگر برای آن کمترین هزینهای نکرد.
بیژن مقانلو
سرمربی تیم ملی تکواندو، دیگر مقصر نتایج فاجعهبار تکواندو بود. او که در سالهای اخیر پادشاه این رشته بوده و کسی در تکواندو بدون اجازهاش آب هم نخورده، با بدترین نتایج ممکن از ریو برگشت. بسیاری از کارشناسها ضعف مقانلو را عامل شکستهای عجیب نمایندگان ایران میدانند.
سعید عبدولی
آوردن نام یک مدال آور المپیک بین لیست بازندهها کمی سخت است اما عبدولی باوجود کسب یکی از تنها دو مدال کشتی فرنگی در ریو، یک بازنده بود. او که عادت عجیبی به مقصر دانستن داورها دارد در این رقابتها هم عادتش را ترک نکرد. تقریبا همه کارشناسها تایید کردهاند داوری مسابقه او هیچ ایرادی نداشت اما استاد یک دقیقه آخر مسابقه را که میتوانست با یک حمله نتیجه را تغییر دهد صرف غر زدن به داور کرد. عبدولی در پایان این مسابقه یکی از صحنههای زشت کاروان ایران را رقم زد و سراغ میز هیات ژوری رفت. حرفهای بسیار زشت او خطاب به مسئولان هرچند تبعات قانونی برای او نداشت اما عبدولی را به یک بازنده بزرگ تبدیل کرد.
پژمان قلعهنویی و کاوه موسوی
رکوردهای این دو نماینده ایران در پرتاب چکش، اختلاف فاحشی با ورزشکاران حاضر در فینال رقابتها داشت. عجیب اینکه رکوردهای این دو نفر با رکوردهایی که برای صعود به المپیک ثبت کردند هم اختلاف فاحشی داشت. میگویند در دو و میدانی خریدن سهمیه المپیک در کشورهای حوزه دریای خزر از آب خوردن هم راحتتر است.
احسان حدادی
او را احتمالا میشود بزرگترین ورزشکار بازنده ایران در المپیک ریو دانست. حدادی هرچیزی که برای حضور آبرومند در المپیک لازم داشت را در اختیار گرفت اما در نهایت نتیجهای فاجعهبار کسب کرد. سوگلی فدراسیون دو و میدانی این بار دیگر نمیتواند نبود سرمربی و کمبود امکانات را بهانه نتیجهاش در المپیک کند.
محمد بنا
بنا قطعا یکی از نوادر تاریخ ورزش ایران است و اگر قرار باشد مجسمهای جلوی خانه کشتی ساخته شود، او یکی از معدود کسانی خواهد بود که لیاقت ساخته شدن مجسمهاش را دارد. باید قبول کرد که بزرگترینها هم گاهی اشتباه میکنند. نمایش کشتی فرنگی در ریو نا امیدکننده بود. شاید وقت آن رسیده که بنا رویهاش را تغییر بدهد و به قول خودش تلاش کند تا بازهم حمید سوریان بسازد.
جودو
در این رشته عملا هیچچیز مشخص نیست. فدراسیونی که با سرپرست اداره میشود و تیمهایی که مرتب میبازند. نمایش جودوکارهای ایران در المپیک ریو فقط به درد ساختن جوک میخورد. جود سالهاست بازنده بوده و عجیب اینکه هیچ تغییری هم در آن دیده نمیشود.
احسان مهاجرشجاعی
دبیر سابق فدراسیون دو و میدانی فقط با آن توهین زشت میتوانست اینقدر معروف شود. او در تلویزیون به لیلا رجبی توهین و بعد از حرفش هم دفاع کرد. مهاجرشجاعی نماینده ایران را به نداشتن غیرت و تعصب متهم کرد و بعد هم گفت این حرف را نزده!
تیم دوچرخهسواری
اوضاع این فدراسیون هم مثل اوضاع فدراسیون جودو است. دوچرخهسوارهای ایران عملا توریست بودند و یک بار دیگر حتی به خط پایان هم نرسیدند. ورزشکاران باتجربه دوچرخهسواری ایران مدتهاست به بهانه نبود امکانات حتی به خط پایان مسابقات مهم هم نمیرسند.
محمود گودرزی
وزیر ورزش در جریان رقابتهای المپیک کمترین توجه ممکن را به کاروان ایران داشت. او که تماشای تمرینهای استقلال و شرکت در مراسمهای آبکی را به پیگیری این رقابتها ترجیح داد، در اظهارنظری تاریخی گفت ظرفیت کاروان ایران 4 مدال المپیک است. او با این استدلال خندهدار که چون ایران در تاریخ المپیک 60 مدال گرفته و تقسیم این عدد به عدد حضورهای ایران در المپیک می شود 4 به این نتیجه رسید.
نصرالله سجادی معاون گودرزی از ریو حرفهای مافوقش را ماستمالی کرد اما تشت از روی بام افتاده بود. کاروان ایران در شرایطی که حداقل 3 مدال را به ناداوری واگذار کرد، دو برابر پیشبینی گودرزی مدال گرفت. سجادی البته گفته پیشبینی 12 مدال داشته. مشخص نیست گودرزی کدام المپیک یا کدام کاروان ورزشی را دنبال میکرد!
سجاد بیات
