پایگاه خبری فوتبالی- کریستیانو رونالدو همیشه همین‌طور بوده؛ می‌آید، تاریخ می‌سازد، رکوردها را جابه‌جا می‌کند و درست وقتی به حضورش عادت کرده‌ایم، خبر رفتنش از راه می‌رسد.
به گزارش فوتبالی، از منچستریونایتد تا رئال مادرید، از یوونتوس تا بازگشت دوباره به اولدترافورد؛ بارها شاهد رفتن او بوده‌ایم. گاهی با یک بیانیه، گاهی با یک تصمیم ناگهانی و گاهی حتی بدون فرصتی برای یک خداحافظی درست و حسابی.
حالا نوبت پرتغال رسیده است؛ پیراهنی که ۲۳ سال بر تن داشت، پیراهنی که با آن گریه کرد، جنگید، شکست خورد و سرانجام قهرمان اروپا شد. شاید رونالدو باز هم بدون آن خداحافظی باشکوهی که انتظارش را داریم، از صحنه کنار برود؛ اما مگر می‌شود ۱۴۶ گل، آن همه فریاد، اشک و شادی را فراموش کرد؟
بعضی آدم‌ها وقتی می‌روند، تازه جای خالی‌شان را می‌فهمیم.کریستیانو، تو عادت داری بی‌خداحافظی بروی؛ اما ما هنوز به نبودنت عادت نکرده‌ایم و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین باشد که دیگر قرار نیست منتظر دیدن شماره ۷ در ترکیب پرتغال باشیم.
دیگر خبری از آن استارت‌های انفجاری، پرش‌های بلند، شادی‌های معروف بعد از گل و فریادهای «Siiii» در لباس تیم ملی نخواهد بود. پسری که روزی با رویاهای بزرگ از مادیرا به دنیای فوتبال معرفی شد، حالا با کوله‌باری از افتخار و رکورد از یکی از مهم‌ترین فصل‌های زندگی‌اش عبور می‌کند. زمان می‌گذرد، اما بعضی اسطوره‌ها هرگز تمام نمی‌شوند.
