عکس نوشت؛ تونی کروس، پایان یک عصر در مادرید

پایگاه خبری فوتبالی، تابستان ۲۰۱۴، پس از قهرمانی با آلمان در جام جهانی، تونی کروس راهی مادرید شد؛ بازیکنی که شاید در نگاه اول، پر سر و صدا نبود، اما خیلی زود مشخص شد قرار است یکی از مهم‌ترین قطعات پازل رئال مادرید در یک دهه آینده باشد.

به گزارش فوتبالی، اولین بازی رسمی کروس با پیراهن رئال مقابل سویا در سوپرجام اروپا بود؛ شروعی که با نخستین جام همراه شد. فصل اول، با وجود قهرمانی در سوپرجام اروپا، بدون لالیگا، کوپا دل‌ری و لیگ قهرمانان به پایان رسید. اما این تنها آغاز داستان بود.

در سال ۲۰۱۵، بازگشت کاسمیرو از پورتو، خط میانی رئال را وارد عصر جدیدی کرد. کاسمیرو، مودریچ و کروس؛ سه نام، سه سبک متفاوت و یک خط میانی که بعدها به یکی از نمادهای فوتبال مدرن تبدیل شد.

کاسمیرو می‌دوید و می‌جنگید؛ مودریچ ریتم بازی را تغییر می‌داد و کروس انگار همیشه یک ثانیه زودتر از همه می‌دانست توپ باید کجا باشد. از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، رئال مادرید یک قهرمانی لالیگا و سه لیگ قهرمانان اروپا به‌صورت متوالی به دست آورد. کروس در قلب این تیم بود؛ بازیکنی که شاید کمتر از مهاجمان دیده می‌شد، اما بخش بزرگی از فوتبال رئال از پاس‌های دقیق و تصمیم‌های آرام او عبور می‌کرد. 

در سال ۲۰۲۰، دومین قهرمانی کروس در لالیگا با رئال مادرید رقم خورد و دو سال بعد، نوبت به یکی دیگر از شب‌های تاریخی رسید. در سال ۲۰۲۲ کروس چهارمین قهرمانی خود در اروپا با رئال مادرید را جشن گرفت؛ جامی که جایگاه او را در تاریخ باشگاه بیش از پیش تثبیت کرد. یک سال بعد، در ۲۰۲۳، به جامی که هنوز در ویترین افتخاراتش جایی نداشت هم رسید؛ کوپا دل‌ری. رئال مادرید با شکست ۲ بر ۱ اوساسونا، قهرمان شد و کروس سرانجام این جام را نیز به مجموعه افتخاراتش اضافه کرد.

اما فصل ۲۰۲۳–۲۴، فصل خداحافظی بود. کروس در آخرین فصل حضورش همچنان همان بازیکن همیشگی بود؛ آرام، دقیق و مسلط. رئال مادرید دوباره قهرمان لالیگا شد و سپس نوبت به آخرین شب اروپایی رسید.فینال لیگ قهرمانان اروپا مقابل دورتموند. آخرین بازی کروس با پیراهن رئال مادرید و چه پایانی بهتر از این؟

در آخرین بازی‌اش در سانتیاگو برنابئو، نه در آخرین بازی‌اش برای رئال مادرید، کروس پاس گل نخست را برای دنی کارواخال ارسال کرد. رئال ۲ بر صفر پیروز شد و کروس با ششمین قهرمانی اروپایی خود در سطح باشگاهی، زمین را ترک کرد. 

۴۶۵ بازی.

۲۳ جام.

یک دهه درخشان.

کروس هیچ‌وقت برای دیده‌شدن بازی نکرد. او بازی می‌کرد تا بازی را کنترل کند. نه با فریاد، نه با حرکات نمایشی؛ با یک پاس، یک چرخش، یک تصمیم درست. شاید این بزرگ‌ترین میراث تونی کروس در مادرید باشد: بعضی بازیکنان تاریخ را با گل‌هایشان می‌نویسند، کروس، تاریخ را با پاس‌هایش نوشت.