پایگاه خبری فوتبالی- فرانکو بارسی فقط یک فوتبالیست نبود؛ او معنی واقعی وفاداری بود.
به گزارش فوتبالی، در روزگاری که پیراهنها زود عوض میشوند و وفاداری کمیاب شده، بارسی تمام جوانی، تمام افتخارات و تمام زندگی فوتبالیاش را وقف میلان کرد. از اولین قدمهایش در سنسیرو تا آخرین سوت دوران حرفهای، فقط یک رنگ را شناخت؛ قرمز و مشکی.
بارسی یکی از معدود بازیکنانی بود که تمام دوران حرفهای خود را تنها با پیراهن یک باشگاه سپری کرد. او از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۷، به مدت ۲۰ سال برای میلان به میدان رفت و با ۷۱۹ بازی رسمی، نام خود را در تاریخ روسونری جاودانه کرد. پس از خداحافظی، باشگاه میلان در اقدامی تاریخی، پیراهن شماره ۶ او را برای همیشه بایگانی کرد؛ افتخاری که تنها نصیب بزرگترین اسطورههای باشگاه میشود.
او جامهای زیادی برد، اما چیزی که او را جاودانه کرد، مدالها نبود؛ شخصیتش بود. آرام، باوقار، جنگنده و همیشه آماده برای دفاع از پیراهنی که عاشقش بود.
امروز فوتبال فقط یک مدافع بزرگ را از دست نداد؛ یکی از آخرین نمادهای غیرت، تعصب و وفاداری را از دست داد. مردی که ثابت کرد اسطوره شدن فقط به گل زدن نیست؛ گاهی با یک تکل، یک فداکاری و یک عمر ماندن کنار باشگاهی که دوستش داری، میتوان جاودانه شد.
فرانکو بارسی رفت، اما شماره ۶ میلان، خاطرات سنسیرو و قلب میلیونها هوادار، برای همیشه به نام او گره خورده است.
روحت آرام، کاپیتان.
فوتبال هرگز تو را فراموش نخواهد کرد.
