پایگاه خبری فوتبالی- تیمهای امیر قلعهنویی، از حدود 2 دهه قبل در برق تهران تا حالا روی نیمکت تیم ملی و با گذر از همه این دوران 20 ساله در استقلال، سپاهان، تراکتور، مس کرمان، ذوبآهن و گلگهر، همیشه اتکای ویژهای به هافبک دفاعیشان داشتند.
به گزارش فوتبالی، مردانی که کمربند تیمهای قلعه نویی بوده و نبودنشان، کمر تیم را میشکست. امثال محمود فکری، حسین کاظمی، امید ابراهیمی، شاهین خیری، مهدی کیانی و حتی علیرضا علیزاده، مردان کلیدی تیمهای قلعهنویی بودند و همگی در زمان خودشان جزو بهترین هافبکهای دفاعی دستهبندی میشدند بخصوص فکری، کاظمی و ابراهیمی که کمر اصلی تیم بودند.
* وقتی نیستی ...
غیبت سعید عزتاللهی در برخی بازیهای ملی این چند سال اخیر، بیشتر از همیشه روی کلیدی بودن نقش او تکیه کرده است. او با هر متر و معیاری، بهترین هافبک دفاعی فوتبال ایران بوده و هست. با چنین تعریف و مختصاتی، نمایشهای او در جام جهانی به شدت دورازانتظار و عجیب بوده است. اهمالهای عجیب، ضربات ناقص و رهبری از دست رفته را میتوان 3 خصوصیت عزتاللهی در این دوره دانست درحالیکه او هرگز چنین نبوده است.
* برابر نیوزیلند
سعید عزتاللهی قرار بود نزدیکترین بازیکن به کریس وود در دو چهارم میانی زمین باشد. وود، عنصر اصلی بازی نیوزیلند بود و همه میدانستند او، مقصد پاسهای عقب زمین است تا با استفاده از توان بدنی و قد و قامتش بلندش، توپ را نگه داشته و تقسیمش کند.
وود در صحنه گلهای اول و دوم دقیقا همین کار را به بهترین شکل ممکن انجام داد. روی هر دو صحنه اما خبری از سعید عزتاللهی نبود. در صحنه گل اول، شماره 6 در همه آن 7 ثانیهای که وود با توپ عرضاندام میکرد، نتوانست خودش را به او برساند. در صحنه گل دوم هم اصلا در قاب تصویر که پشت محوطه جریمه ایران را نشان میداد، خبری از عزتاللهی نبود. انتقاد سعید الهویی به عنوان مغز متفکر کادر فنی به اینکه اشتباه انفرادی باعث باز شدن دروازه ایران شد، معطوف به عزتاللهی بود.
* برابر بلژیک
از شوت عزتاللهی به سمت دروازه کورتوا که مهار شد، بگذریم؛ او در سایر دقایق کمی تا حدودی سردرگم بود. شماره 6 خیلی زود و روی یک چرخش بدن، کارت زرد گرفت و خلع سلاح شد. پیش از آن، 2 بار در پشت محوطه جریمه به قدری با توپ کلنجار رفت که مالکیت به رقیب رسید. این تکرار باعث شد قلعهنویی در استراحت بین نیمه اول، او را خطاب قرار بدهد. درحالیکه همه عناصر دفاعی تیم ملی توجیه شده بودند که توپ را در کمترین زمان ممکن دفع کنند، عزتاللهی طور دیگری رفتار میکرد. درنهایت هم آن معطل کردن برای از زمین بیرون رفتن، تیم ملی را ولو برای یک دقیقه 10 نفره کرد و صدای قلعهنویی را هم درآورد.
* تو؟ نه، خودش!
تیم ملی برای بازی مرگ و زندگی با مصر، نیاز به این عزتاللهی ندارد. ایران برای مصاف با مردان سرزمین فراعنه، هافبکی در مرکز زمین میخواهد که نمایشی مانند دوران اوج تقریبا همیشگی عزتاللهی داشته باشد؛ بازیکنی که در تمام عرض زمین حضور داشت و جلوی خط دفاعی را کاملا سامان میداد و البته در کارهای هجومی هم حضوری فعال داشت. البته عزت اللهی اگر خودش باشد مطمئنا می تواند برای تیم ملی مثمر ثمر باشد.
گزارش از علیرضا خطیبی/ پایگاه خبری فوتبالی
