پایگاه خبری فوتبالی- اوایل دهه نود، فوتبال جهانی در یکی از پرتلاطمترین دورههای تاریخش به سر میبرد.
به گزارش فوتبالی، فیفا با تمام توان تلاش میکرد این ورزش را به بازار پرسود آمریکا وارد کند و جام جهانی ۱۹۹۴ ابزار این هدف بود. اما شبکههای تلویزیونی آمریکایی مانند ABC و ESPN از یک چیز میترسیدند: ۴۵ دقیقه بازی بدون توقف و بدون هیچ فرصتی برای پخش آگهی تبلیغاتی.
از سوی دیگر، جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا با میانگین تنها ۲.۲۱ گل در هر بازی، یکی از ملالآورترین دورههای تاریخ این رقابتها لقب گرفته بود. فینال آن رقابتها هم با خشونت و بدبازی همراه بود.
برای حل این دو مشکل همزمان، فیفا به راهحلهایی رادیکال روی آورد. در مارس ۱۹۹۰، ژوئائو آولانژ، رئیس وقت فیفا، پیشنهاد جنجالی تقسیم بازی به چهار ربع ۲۵ دقیقهای را مطرح کرد تا شبکههای تلویزیونی بتوانند در فاصله بین هر بخش آگهی پخش کنند.
این پیشنهاد با واکنش شدید سنتگرایان مواجه شد. یوفا به پشتیبانی انجمنهای فوتبال بریتانیا در هیئت بینالمللی قوانین فوتبال (IFAB) قاطعانه مخالفت کرد و اجازه نداد ساختار کلاسیک فوتبال قربانی درآمدهای تبلیغاتی شود.
پیشنهاد دیگری هم روی میز بود: بزرگتر کردن دروازهها برای افزایش گل، که آن هم به همان سرنوشت دچار شد.
در عوض، فیفا و IFAB به اصلاحاتی کمتر اما موثرتر دست زدند؛ قانون پاس به دروازهبان در ۱۹۹۲ لغو شد، سه امتیاز برای برد از ۱۹۹۴ در جام جهانی اعمال شد و برای اولین بار نام بازیکنان روی پیراهنها چاپ شد.
نتیجه این بود که در جام جهانی آمریکا با میانگین ۲.۷۱ گل در هر بازی و رکوردهای حضور تماشاگر که هنوز شکسته نشده، به موفقیتی تجاری و ورزشی تبدیل شد؛ و همه اینها بدون یک ثانیه توقف برای آگهی.
