روماریو؛ از ۱۰ به خودم یازده می‌دهم!

پایگاه خبری فوتبالی- روماریو امیدوار است تیم کارلو آنچلوتی بتواند ششمین قهرمانی جهان را برای برزیل به ارمغان بیاورد. 

به گزارش فوتبالی، اسطوره فوتبال برزیل در تازه‌ترین مصاحبه خود به نکات جالبی اشاره کرده و ضمن تمجید از عملکرد خود، امیدوار است که سلسائو برای ششمین بار فاتح جام جهانی شود. 

روماریو گفت: "برزیل جایگاه ویژه‌ای دارد و پیراهن برزیل وزنی دارد که همه به آن احترام می‌گذارند. انگلیس تیم خوبی است، اما من تیم‌های دیگری را بهتر می‌دانم. هری کین، جود بلینگام و بوکایو ساکا را دوست دارم. این‌ها بازیکنان باهوش و دارای تکنیک بالایی هستند که تفاوت ایجاد می‌کنند. شاید بتوانند شگفتی‌ساز شوند، اما آن‌ها را جزو مدعیان اصلی نمی‌دانم. مدعیان من فرانسه، اسپانیا، پرتغال، آرژانتین، آلمان و برزیل هستند." 

او ادامه داد: "وضعیت ما بسیار شبیه سال ۱۹۹۴ است. از نظر سیاسی، کشور در آشفتگی قرار دارد. این دو قطبی میان چپ و راست وجود دارد و میزان خشونت هم بیش از حد بالاست. در همه نقاط کشور اخبار منفی زیادی وجود دارد. این را از روی تجربه شخصی می‌گویم، چون آن را زندگی کرده‌ام؛ قهرمانی برزیل می‌تواند برای مردمی که در رنج هستند، آرامش و شادی به همراه بیاورد. مطمئنم این موفقیت از تنش‌های کشور خواهد کاست. قهرمانی جهان، امید به روزهای بهتر و اتفاقات خوب را زنده می‌کند. واقعاً امیدوارم برزیل قهرمان جهان شود، اما کار بسیار دشواری خواهد بود." 

اسطوره فوتبال برزیل اضافه کرد: "برزیل بازیکنانی دارد که در باشگاه‌هایشان عملکرد خوبی دارند. آن‌ها در لیگ برتر انگلیس و لالیگا عالی بازی می‌کنند و در تیم‌های خود الگو هستند؛ اما وقتی پیراهن برزیل را می‌پوشند، نمی‌توانند همان عملکرد را تکرار کنند. امیدوارم این مسئله را پشت سر گذاشته باشیم و آن‌ها دست‌ کم بتوانند ۸۰ درصد کیفیتی را که در باشگاه‌هایشان نشان می‌دهند، در تیم ملی هم ارائه کنند. اگر چنین شود، برزیل شانس قهرمانی خواهد داشت." 

روماریو در پایان بیان کرد:" اگر بخواهم به عنوان بازیکن به خودم نمره بدهم، از ۱۰ به خودم یازده می‌دهم! من همیشه ایمان زیادی به خودم داشتم. مطمئنم اگر مسیر یک ورزشکار حرفه‌ای و منضبط را در پیش می‌گرفتم، هرگز به این جایگاه نمی‌رسیدم. من در فاولای ژاکارزینیو به دنیا آمدم و بعد به ویلا دا پنیا نقل مکان کردم. همیشه با پای برهنه فوتبال بازی می‌کردم. نوک انگشت پایم بارها آسیب می‌دید. من باید فوتبال را به شیوه‌ای بازی می‌کردم که با آن احساس راحتی و خوشحالی کنم. به همین دلیل بود که این‌گونه زندگی و بازی می‌کردم."