پایگاه خبری فوتبالی - ترکیب دفاعی تیم ملی برزیل برای جام جهانی پیشرو، موجی از انتقادها درباره میانگین سنی بالا و نبود برنامه برای آینده را به همراه داشته است؛ انتقادهایی که در سایه دعوتشدن نیمار به تیم ملی، کمی به حاشیه رفته است.
به گزارش فوتبالی، دعوتنشدن ژائو پدرو به تیم ملی برزیل علیرغم فصل خوبش، انتقادی بود که به کارلو آنچلوتی در لیست برزیل وارد شد؛ با اینحال ژائو پدرو تنها دلیل انتقاد نبود. نگاهی به فهرست مدافعان و دروازهبانهای دعوتشده از سوی کارلو آنچلوتی به لیست نهایی تیم ملی برزیل برای جام جهانی ۲۰۲۶، تصویر روشنی از بحران نسلی در خط عقب سلسائو نشان میدهد. در دروازه، الیسون ۳۳ ساله، ادرسون ۳۲ ساله و وورتون ۳۸ ساله حضور دارند؛ سه نام باتجربه، اما همگی در سالهای پایانی دوره پررنگ فوتبالشان.
هر ۳ نام در جام جهانی ۲۰۲۲ نیز در لیست برزیل بودند؛ الیسون و ادرسون در جام جهانی ۲۰۱۸ نیز حاضر بودند. در هر دو جام الیسون دروازهبان ثابت بود و دروازهبانان دیگر حالتی تزئینی داشتند. حال در رسانههای برزیل سوال اینجا مطرح میشود که چرا حداقل برای دروازهبان سوم، آنچلوتی باز روی نامی دست گذاشته که ۳۷ سال دارد؟ او چه چیزی با خود به اردو میآورد یا چه تجربهای برای جام جهانی احتمالی بعدی میاندوزد؟
در خط دفاع نیز وضعیت تفاوت زیادی ندارد: الکس ساندروی ۳۵ ساله و دنیلوی ۳۴ ساله جام جهانی سوم خود را تجربه میکنند درحالی که همان جام جهانی ۲۰۲۲ نیز برایشان زیادی بهنظر میآمد؛ مارکینیوش و داگلاس سانتوس هر دو ۳۲ ساله، لئو پریرا ۳۰ ساله، برمر ۲۹ ساله، گابریل ماگالهاش ۲۸ ساله و ایبانیز ۲۷ ساله. تنها استثنا، وسلی ۲۲ ساله است که میتواند در سنی بسیار ایدهآل به جام جهانی ۲۰۳۰ هم برسد. البته در دفاع، سلسائو تجربه حضور تیاگو سیلوا تا ۳۷ سالگی در جام جهانی را داشته و بد هم نتیجه نگرفته پس گابریل یا برمر هنوز جا برای ادامهدادن دارند اما باز هم سوالی که مطرح میشود، این است که چرا برای دفاع وسط پنجم (پریرا) باید بازیکنی ۳۰ ساله انتخاب شود؟ چرا بازیکنی جوان انتخاب نشده که حتی اگر بازی هم نکند، اندوختهی حضور در جام جهانی را با خود حمل کند تا در جام جهانی بعدی که شاید حضورش پررنگتر باشد، تجربه حضور در این فستیوال به کمکش بیاید؟
منتقدان برزیلی میگویند با چنین سنی، برزیل عملاً برای چرخه بعدی جام جهانی چیزی در خط دفاعی ذخیره نکرده و بعد از این تورنمنت، مجبور میشود از نقطه صفر تیم را دوباره بسازد. به اعتقاد آنها، دستکم باید یک دروازهبان زیر ۲۶ سال در فهرست میبود تا برای جام جهانی بعدی آماده شود؛ در غیر این صورت، خطر تکرار سناریوی ۲۰۱۴ و حضور یک دروازهبان ۳۷ ساله (دفعه قبلی خولیو سزار و این بار الیسون) جدی است.
نامهایی مثل ویتور رِیس ۲۰ ساله و موریلو ۲۳ ساله، در این نقدها زیاد تکرار میشود؛ بازیکنانی که بسیاری معتقدند باید با نگاه به جام جهانی بعدی در فهرست فعلی قرار میگرفتند تا در کنار ستارههای باتجربه رشد کنند؛ یا در خط هافبک، با وجود کاسمیرو چه نیاز واجبی به حضور فابینیوی پا به سن گذاشته که اتفاقاً فصل خوبی را هم در الاتحاد سپری نکرد، بود؟ ادرسونِ آتالانتا و سارای گالاتاسارای پشت در تیم ملی جا ماندند.
در جمعبندی این نگاه انتقادی، تأکید میشود که برزیل به جای ترکیبی متوازن از تجربه و طراوت، بیشتر به سمت فهرستی پر از بازیکنان مسن رفته؛ بازیکنانی که به زعم منتقدان، «بیش از چند جمله انگیزشی شبیه نقلقولهای کتاب پابلو مارسال» چیز دیگری برای آینده تیم به همراه نخواهند داشت.
