پایگاه خبری فوتبالی - باشگاه اینتر چهارشنبهشب موفق شد با شکست لاتزیو با نتیجه ۲ بر صفر، به عنوان قهرمانی رقابتهای کوپا ایتالیا دست یابد؛ نراتزوری چندروز پیش از کسب این عنوان قهرمانی هم موفق شده بود کسب اسکودتو را چند هفته پیش از پایان رقابتهای سری آ قطعی کند.
به گزارش فوتبالی، اگر موفقیتهای اینتر در چندسال اخیر را بررسی کنیم، متوجه میشویم که نقطه شروع این وقایع به سال ۲۰۱۷ و انتخاب لوچانو اسپالتی بهعنوان سرمربی افعیها برمیگردد، اسپالتی توانست طی دو فصل حضورش روی نیمکت اینتر دو بار پیاپی سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را کسب کند و بار دیگر ثبات، رقابتطلبی و البته، منابع مالی را به باشگاه برگرداند.
پس از جدایی اسپالتی در سال ۲۰۱۹، وقتش رسیده بود که مدیران اینتر قدم بعدی را بردارند و آنها که میخواستند باز هم برای کسب عنوان قهرمانی سری آ رقابت کنند و به سلطه یوونتوس پایان دهند، سراغ کسی رفتند که از سال ۲۰۱۲ این سلطه را ایجاد کرده بود، یعنی آنتونیو کونته؛ کونته در فصل اولش اینتر را تا هفته آخر در کورس رقابت با یووه ساری نگه داشت، اما در کسب عنوان قهرمانی ناکام بود؛ علاوه بر رقابت در لیگ، تیم کونته در فصل ۲۰۱۹/۲۰، پس از قرارگرفتن در رتبه سوم گروهش در مسابقات لیگ قهرمانان، به رقابتهای لیگ اروپا رفته بود و آنها موفق شدند تا فینال این رقابتها نیز پیش بروند، اما آنجا هم با بدشانسی مغلوب سویا جولن لوپتگی شدند و فصلشان بدون جام به پایان رسید.
کونته در فصل دوم حضورش روی نیمکت باشگاه میلانی، سرانجام جام قهرمانی رقابتهای سری آ را پس از ۹ فصل از تورین به میلان برگرداند، اما در پایان فصل ۲۰۲۰/۲۱، ابتدا او و سپس اشرف حکیمی و روملو لوکاکو، دو ستاره اینتر در آن مقطع، میلان را ترک کردند و بهنظر میرسید این جداییها ممکن است منجر به افت شدید تیم شوند، اما مدیران اینتر بار دیگر با یک انتخاب درست مانع این اتفاق شدند و سیمونه اینزاگی را بهعنوان جانشین دون آنتونیو معرفی کردند.
اینزاگی طی دو فصل نخست حضورش روی نیمکت اینتر، نتوانست اینتر را یکبار دیگر به اسکودتو برساند، اما در هر دو فصل ۲۰۲۱/۲۲ و ۲۰۲۲/۲۳، اینتر اینزاگی به قهرمانی در کوپا ایتالیا و سوپرکاپ رسید؛ علاوه بر قهرمانی در تورنمنتهای داخلی، اینتر در سال ۲۰۲۳ به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت و اعضای این تیم، خودباوری و جاهطلبی ویژهای پیدا کردند؛ جاهطلبیهای اینتر در دو فصل دوم اینزاگی کمی برای تیم اینزاگی گران تمام شد و آنها در فصل ۲۰۲۳/۲۴، با وجود قهرمانی مقتدرانه در سری آ، خیلی زود از دور رقابتهای جام حذفی کنار رفتند و در لیگ قهرمانان نیز، با وجود پیروزی در بازی رفت، در بازی برگشت مقابل اتلتیکو مادرید کامبک خوردند و حذف شدند؛ در فصل ۲۰۲۴/۲۵ اما، بازیکنان اینتر با وجود اینکه در فاصله یکماه مانده به پایان فصل شانس کسب یک سهگانه تاریخی دیگر را روبروی خود میدیدند، به بدترین شکل فصل را به پایان بردند و فصل ۲۰۲۴/۲۵، تبدیل به تنها فصل بدون جام اینتر در ۶ سال گذشته شد، با ذکر این نکته که آنها میتوانستند فاتح سهگانه شوند.
با جدایی اینزاگی و انتقال به عربستان، مدیران اینتر بار دیگر یک انتخاب جسورانه، اما در عین حال هوشمندانه برای نیمکت تیمشان داشتند و کریستین کیوو، بازیکن سابق نراتزوری و مربی سابق آکادمی افعیها، جانشین اینزاگی شد؛ کیوو در فصل اول حضورش روی نیمکت اینتر، با وجود اینکه در لیگ قهرمانان اروپا و سوپرکاپ ایتالیا راه به جایی نبرد، اما موفق شد دوگانه ارزشمند داخلی را تصاحب کند و اینتر را به هفتمین و هشتمین جامش در ۵ فصل اخیر برساند
