پایگاه خبری فوتبالی- اتحادیه جهانی کشتی در گزارشی به تمجید از اسطوره کشتی ایران پرداخت.
به گزارش فوتبالی، عبدالله موحد اسطوره و نابغه کشتی ایران و دارنده ۵ مدال طلای جهان یک طلای المپیک و ۲ طلای بازی های آسیایی در سن ۸۶ سالگی به علت سکته قلبی در آمریکا درگذشت. وی یکی از مردان افسانه ای کشتی ایران بود که از حیث مدال آوری و افتخارات نامش در کنار جهان پهلوان تختی و امامعلی حبیبی قرار می گیرد. موحد در جایگاه یازدهم تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی برای قهرمانان کشتی آزاد در قرن بیستم قرار دارد.
اتحادیه جهانی کشتی پس از درگذشت عبدالله موحد نوشت: عبدالله موحد، یکی از بزرگترین چهرههای تاریخ کشتی جهان و قدرت بلامنازع کشتی آزاد در دهه ۱۹۶۰، روز پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ در ایالات متحده و بر اثر سکته قلبی درگذشت. این اسطوره ایرانی ۸۶ سال داشت.
موحد که عضو تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی بود، نامش مترادف با نبوغ فنی و انضباط مثالزدنی بود. او با کسب پنج عنوان قهرمانی جهان، یک مدال طلای المپیک و دو قهرمانی بازیهای آسیایی، در خط مقدم دوران طلایی کشتی ایران در عرصه جهانی قرار داشت. رقابت در اوزان ۶۸ و ۷۰ کیلوگرم، جایگاهی از سلطه مداوم را برای او رقم زد که به ندرت در این ورزش دیده شده است.
موحد در اسفند ۱۳۱۸ در بابلسر استان مازندران متولد شد. او در کودکی ابتدا به والیبال روی آورد و بهعنوان یک اسپکر شناخته میشد، اما به دلیل قد نهچندان بلند، این رشته را کنار گذاشت. سرانجام، این تشک کشتی بود که مسیر جاودانگی او را رقم زد.
او به باشگاه «تهران جوان» پیوست و در آغاز مسیرش با دشواریهایی روبهرو شد. موحد بارها مقابل کشتیگیران مطرحی چون محمد صنعتکاران شکست خورد اما با پشتکار ادامه داد. مربیان بهسرعت ترکیب کمنظیر چابکی، هوش و آرامش او در شرایط فشار را تشخیص دادند؛ ویژگیهایی که بعدها امضای دوران حرفهایاش شدند.
موحد در دورهای ظهور کرد که کشتی ایران سرشار از استعداد بود. او همدوره اسطورههایی چون غلامرضا تختی، منصور مهدیزاده، ابراهیم سیفپور و امامعلی حبیبی بود. در چنین فضایی، رسیدن به قله آسان نبود، اما صعود موحد سریع و چشمگیر بود.
نقطه عطف او در سال ۱۳۴۱ رقم خورد؛ زمانی که قهرمانان کشتی آزاد اتحاد جماهیر شوروی برای مسابقات دوستانه به ایران آمدند. پیروزی او مقابل زاربگ بریاشویلی باعث شد یکشبه به چهرهای مطرح در ایران تبدیل شود. سال بعد، موحد نخستین حضور خود در تیم ملی ایران را در مسابقات جهانی صوفیه بلغارستان تجربه کرد.
او در ۲۳ سالگی عملکرد متوسطی داشت و بهطور مشترک در جایگاه ششم قرار گرفت. در المپیک ۱۹۶۴ توکیو پیشرفت خود را نشان داد و چهارم شد. اما یک سال بعد، در مسابقات جهانی منچستر، نخستین عنوان قهرمانی جهان را کسب کرد و آغازگر دوران درخشانش شد.
بین سالهای ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۹، موحد تقریباً شکستناپذیر بود. او شش عنوان بزرگ جهانی متوالی در اوزان ۶۸ و ۷۰ کیلوگرم به دست آورد؛ شامل پنج طلای جهان و یک مدال طلای المپیک ۱۹۶۸. این قهرمانی که اوج دوران حرفهایاش محسوب میشود، نمایشگر تسلط تاکتیکی و اراده شکستناپذیر او بود. همچنین او در بازیهای آسیایی ۱۳۴۵ و ۱۳۴۹ نیز به مدال طلا دست یافت.
موحد در المپیک ۱۹۷۲ نیز حضور یافت، اما آسیبدیدگی شانه مانع ادامه مسیرش شد و اجازه نداد فصل پایانی درخشانتری به کارنامهاش اضافه کند. پس از المپیک، او که دارای مدرک کارشناسی ارشد بود، به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه جرج واشنگتن به تحصیل در مقطع دکترا پرداخت. پس از دریافت مدرک، در همان کشور ماند و بهعنوان مکانیک مشغول به کار شد.
فراتر از مدالها، میراث موحد در استانداردی است که برای کشتی جهان تعریف کرد. او یکی از معماران نسل طلایی کشتی ایران بود و الهامبخش نسلهای بعدی شد. حضورش در تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی، جایگاه او را در میان بزرگترینهای تاریخ تثبیت کرد.
در سوگ درگذشت او، دنیای کشتی نهتنها یک قهرمان، بلکه هنرمندی را به یاد میآورد که با تداوم درخشش خود، کشتی آزاد را به سطح یک هنر ارتقا داد.
