پایگاه خبری فوتبالی- یکی دو روز پیش بود که احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، در حاشیه مراسم روز شهدا در قطعه ۴۲ بهشت زهرا، صحبتهایی درباره حضور یا عدم حضور تیم ملی در جام جهانی برزبان راند که خیلی سریع تیتر یک رسانهها شد.
به گزارش فوتبالی، وزیر ورزش در این صحبتها گفته بود نظر شخصیاش عدم اعزام تیم ملی به جام جهانی است اما تکلیف نهایی را شورای عالی امنیت ملی و مدیران رده بالای کشور تعیین میکنند.
صحبتهای دنیامالی از یک سو رنگ و بوی تصمیمگیری کلان داشت و از سوی دیگر نشانههایی از تردید در بدنه تصمیمسازی ورزش کشور را به نمایش گذاشت.
در شرایطی که تیم ملی فوتبال ایران این روزها در قالب یک مینیکمپ در تهران مشغول تمرین و آمادهسازی است و لیگ برتر هم تعطیل شده، حضور بازیکنان منتخب، برنامهریزی برای حفظ آمادگی بدنی و فنی و حتی برگزاری اردو در ترکیه در میانه شرایط جنگی و انجام دیدارهای تدارکاتی مقابل تیمهایی مثل نیجریه و کاستاریکا، همگی نشانههایی از عزم جدی فدراسیون فوتبال برای حضور در بزرگترین رویداد فوتبالی جهان است.
تعطیلی لیگ برتر با نظر امیر قلعهنویی و هماهنگی فدراسیون فوتبال هم در همین راستا قابل تحلیل است؛ تصمیمی که با هدف جلوگیری از فرسودگی بازیکنان و ایجاد تمرکز بیشتر روی تیم ملی اتخاذ شد.
مجموعه این اقدامات نشان میدهد که در سطح فنی و اجرایی، برنامهریزیها برای حضور در جام جهانی در حال انجام است و حداقل در این بخش، تردیدی وجود ندارد. فدراسیون فوتبال حداقل ۱۱ میلیون دلار از جام جهانی و تدارکات تیم ملی برای این جام جهانی بدست می آورد. جدا از این تیم ملی به جام جهانی صعود کرده و سهمیه جام جهانی را بدست آورده و به نظر مدیران فعلی این فدراسیون، نباید خیلی ساده آن را از دست بدهد.
هر چند مهدی تاج گفته است تابع نظر حاکمیت است اما او هم به عنوان رییس فدراسیون گفته مراحل آمادگی تیم ملی طی می شود.
اما در نقطه مقابل، سخنان وزیر ورزش فضای متفاوتی را ترسیم میکند. دنیامالی صراحتاً اعلام کرده است که «شاید با این شرایط در جام جهانی شرکت نکنیم» و تأکید کرده که تصمیمگیری نهایی در این خصوص بر عهده دولت و شورای عالی امنیت ملی است. او حتی در موضع شخصی خود، مخالفتش با حضور در این رقابتها را اعلام کرده و آن را به مسائل سیاسی و شرایط بینالمللی گره زده است.
وزیر ورزش در بخشی از صحبتهایش با اشاره به تنشهای اخیر با آمریکا، این پرسش را مطرح کرده که آیا میتوان نسبت به این شرایط بیتفاوت بود و بهراحتی در جام جهانی شرکت کرد؟ او همچنین به نحوه میزبانی آمریکا از این رقابتها و نقش نهادهای بینالمللی انتقاداتی وارد کرده و حتی اظهاراتی تند علیه رئیس فیفا مطرح کرده است. این نوع موضعگیریها، اگرچه ممکن است بازتابدهنده دیدگاه بخشی از بدنه سیاسی دولت و حاکمیت باشد. به نظر دنیامالی نگران حضور تیم ملی در آمریکاست. او از حاشیه ها و سناریوهایی که ممکن است در اطراف تیم ملی و ورزشگاهها و هتل تیم ملی و خیابانهای اطراف هتل تیم ملی و همچنین فضای ورزشگاهها و تماشاگران به وجود بیاید نگران است که البته همه این مسایل در جای خود قابل بررسی و تامل است.
اکنون پرسش اصلی اینجاست: اگر قرار است ایران در جام جهانی شرکت کند، چرا اینهمه «اما و اگر» مطرح میشود؟ تیم ملی برای حضور در چنین تورنمنتی نیازمند آرامش، تمرکز و ثبات در تصمیمگیری است و هر چه سریعتر باید در این باره تصمیمگیری شود.
اگر تصمیم بر عدم حضور است، منطقیتر آن است که این موضوع هرچه سریعتر و بهصورت رسمی اعلام شود. بلاتکلیفی طولانیمدت، بیشترین آسیب را به ساختار فوتبال کشور وارد میکند. لیگ برتر که بهدلیل همین شرایط متوقف شده، نیازمند تعیین تکلیف فوری است. ادامه این وضعیت میتواند باعث افت فنی بازیکنان، ضررهای اقتصادی برای باشگاهها و حتی کاهش جذابیت رقابتهای داخلی شود. اگر تصمیم بر عدم حضور است لیگ برتر از سر گرفته شود. از فدراسیون فوتبال آمریکا و کشور میزبان به خاطر حمله به ایران هم شکایت شود تا سهمیه دوره بعدی جام جهانی ایران نسوزد. چرا که انصراف از جام جهانی بدون ارائه دلیل موجه، میتواند با محرومیت از دوره بعد جام جهانی مواجه شود.
اما اگر تصمیم بر حضور است با قدرت ایران حضور پیدا کند و البته بر پایه دیپلماسی فوتبال در عرصه بین الملل نقشه راه ترسیم شود. برخی این ماجرا را مطرح کردهاند که با وجود حاشیههای فراوان در آمریکا، اینکه سرود ملی در ورزشگاههای آمریکا که با ایران طرف جنگ بوده، خوانده شود و پرچم ایران در میادین لس آنجلس و سیاتل برافراشته شود، بزرگ ترین دستاورد حتی بیشتر از برد و صعود شکل گرفته است، بدست آمده است.
فوتبال ایران در سالهای اخیر با چالشهای متعددی روبهرو بوده؛ از مس ائل مالی و مدیریتی گرفته تا زیرساختهای ناکافی و حاشیههای متعدد. در چنین شرایطی، حضور در جام جهانی میتواند فرصتی برای بازسازی اعتبار بینالمللی و ایجاد انگیزه در میان نسل جدید بازیکنان باشد.
در نهایت باید پذیرفت که تصمیمگیری درباره حضور یا عدم حضور در جام جهانی، صرفاً یک انتخاب ورزشی نیست، بلکه ابعادی سیاسی، اجتماعی و حتی اقتصادی دارد. با این حال، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، شفافیت در تصمیمگیری و پرهیز از سردرگمی است. جامعه فوتبال، بازیکنان، مربیان و حتی هواداران حق دارند بدانند که مسیر پیشرو چیست. هر چند برخی عقیده دارند که ۱۱ میلیون دلار ناشی از حضور در جام جهانی می تواند هزینه توسعه فوتبال ایران شود.
در این گزارش چالشهای مربوط به بحث روادید و ویزای آمریکا در نظرگرفته نشده اما در حالت کلی اکنون توپ در زمین تصمیمگیران اصلی است؛ یا باید با قاطعیت مسیر حضور در جام جهانی را هموار کنند و از تیم ملی حمایت کامل به عمل آورند، یا با اعلام رسمی عدم حضور، اجازه دهند فوتبال داخلی هرچه سریعتر به روال عادی بازگردد و لیگ برتر از سر گرفته شود. ادامه وضعیت فعلی، نه به سود تیم ملی است و نه به سود کلیت فوتبال ایران.
گزارش از سالار علیخواه/ پایگاه خبری فوتبالی
