پایگاه خبری فوتبالی- عملکرد روبن آموریم روی نیمکت منچستریونایتد بار دیگر نشان داد که مشکل این باشگاه فراتر از انتخاب سرمربی است.
به گزارش فوتبالی، آموریم در مجموع ۶۳ مسابقه هدایت شیاطین سرخ را برعهده داشت؛ آماری که حاصل آن ۲۵ پیروزی، ۱۵ تساوی و ۲۳ شکست بود. اعدادی که نهتنها هواداران را راضی نکرد، بلکه او را در ردیف مربیانی قرار داد که پس از دوران افسانهای سر الکس فرگوسن نتوانستند یونایتد را به ثبات و موفقیت پایدار برسانند.
اگر به فهرست مربیان پس از فرگوسن نگاه کنیم، الگوی تکرارشوندهای دیده میشود؛ از دیوید مویس و لوئیس فنخال گرفته تا ژوزه مورینیو، اوله گونار سولشر، رالف رانگنیک، اریک تنهاگ و حالا روبن آموریم؛ همگی با امید نجات یونایتد آمدند و با ناکامی یا نارضایتی جدا شدند. حتی چهرههای موقتی مانند رایان گیگز، مایکل کریک و رود فان نیستلروی نیز نتوانستند تغییری اساسی ایجاد کنند.
در مورد آموریم، انتظارات در ابتدا بالا بود. او با سابقهای موفق در اروپا و ایدههای مدرن تاکتیکی وارد اولدترافورد شد، اما خیلی زود مشخص شد که پیادهسازی یک فلسفه تازه در محیطی بیثبات، مأموریتی بسیار پیچیده است. نوسان شدید نتایج، نبود هویت ثابت در بازی تیم و اختلافنظرهای مدیریتی، اجازه نداد پروژه او به بلوغ برسد.
نکته کلیدی اینجاست که آمار آموریم، هرچند ناامیدکننده، تفاوت بنیادینی با بسیاری از مربیان پیشین ندارد. این مسئله بار دیگر این پرسش را پررنگ میکند که آیا مشکل اصلی منچستریونایتد روی نیمکت است یا در ساختار مدیریتی، نقلوانتقالات و تصمیمگیریهای کلان باشگاه؟
تا زمانی که پاسخ این سؤال بهدرستی داده نشود، احتمالاً نامهای جدیدی هم به این فهرست اضافه خواهند شد؛ فهرستی که بعد از فرگوسن، هر سال طولانیتر شده است.
منچستریونایتد 
