پایگاه خبری فوتبالی - روبن آموریم مدتها پیش از آنکه خبر رسمی اخراجش در صبح دوشنبه توسط منچستریونایتد اعلام شود، در حال شکست خوردن در نبرد با احساسات درونی خود بود.
به گزارش فوتبالی، به گفته دارن استنتون، کارشناس زبان بدن، این تاکتیکدان پرتغالی در آخرین کنفرانس خبری جنجالی خود، نشانههای واضحی از این حس را بروز داد که از سوی مدیریت باشگاه قربانی شده است.
دوران حضور این مربی ۴۰ ساله در اولدترافورد، پس از کمتر از دو فصل، به دنبال یک نشست رسانهای به پایان رسید که در آن او به طور علنی استراتژی خرید بازیکن و مسیر حرکت باشگاه را زیر سوال برد. در حالی که فوران خشم کلامی او تیتر اخبار شد، بررسی دقیقتر نشانههای غیرکلامی او مردی را نشان میدهد که عمیقا احساس تنهایی میکرد و معتقد بود از سوی مقامات بالاتر فریب خورده است.
استنتون با تحلیل ویدئوی آخرین کنفرانس خبری آموریم، تصویری از شخصیتی را ترسیم کرد که میدانست پایان کارش نزدیک است. طبق تحلیل او، سرمربی سابق اسپورتینگ احساس میکرد توسط مالکان (گروه اینئوس) رها شده و به جای واقعیتی که با آن روبرو بود، برای پروژهای که تصور میکرد به آن پیوسته، سوگواری میکرد.
استنتون به "OLBG "گفت: "آموریم مسئولیت این وضعیت را به گردن تیمش نمیاندازد. او شبیه مردی است که احساس میکند برای بازجویی در دادگاه، بابت مشکلاتی که تقصیر او نیست، به صف شده است. فکر میکنم او احساس فریبخوردگی و خیانت میکرد؛ حسی که انگار او را جلوی اتوبوس پرت کردهاند تا قربانی شود".
جرقههای تحقیر زمانی که بحث به موضوع نقل و انتقالات و پایبندی سفت و سخت او به سیستم ۳-۴-۳ رسید، تنش در اتاق به اوج خود رسید. استنتون اشاره کرد که وقتی خبرنگاری او را در این موارد تحت فشار گذاشت، نقاب از چهره آموریم کنار رفت و چشمان نافذ و ابروهای درهمکشیده او، "فوران واقعی خشم" را نشان داد که فراتر از یک ناامیدی ساده بود.
شاید گویاترین لحظه، لبخند گذرا و یکطرفهای بود که بسیاری متوجه آن نشدند. استنتون فاش کرد: "ما یک لبخند زیرکانه را بر صورت او میبینیم. این نشانه تحقیر است؛ چیزی که ما به آن لبخند دوجانبه میگوییم. وقتی فقط یک سمت صورت میخندد، راهی برای ابراز تحقیر است. در واقع آموریم با این حرکت میگفت هر چه میخواسته گفته و دیگران به حرف او گوش نمیدهند".
یک اعتراف مهلک برخورد او با خبرنگاری که آموریم به طعنه او را "بسیار باهوش" خطاب کرد، نقطه عطف ماجرا بود. استنتون معتقد است این نظر، اعتراف به آسیبپذیری بود؛ یعنی خبرنگار دقیقا روی نقطهای دست گذاشته بود که باشگاه آن را بیپناه رها کرده بود.
فشار فیزیکی این شغل بر پیشانی این مربی نقش بسته بود. خطوط عمیق پیشانی او نشاندهنده ترکیبی از خشم، ناامیدی و آشفتگی درونی بود. او شبیه مردی بود که سرشار از پشیمانی است؛ نه لزوما برای کارهای خودش، بلکه برای موقعیتی که در آن گرفتار شده بود.
استنتون در پایان نتیجه گرفت: "او اصلا انسان خوشحالی نیست و از نظر عاطفی در وضعیت بسیار بدی قرار دارد. او پشیمان بود چون نه مسائل داخل زمین طبق خواسته او پیش میرفت و نه باشگاه به وعدههایی که هنگام پذیرش شغل به او داده بود، عمل کرد".
در نهایت، زبان بدن او همان چیزی را تایید کرد که اخراجش ثابت کرد؛ رابطه بین مربی و باشگاه به شکلی ترمیمناپذیر از بین رفته بود.
منچستریونایتد 
