اندرس اینیستا بعد از سال ها، جایی در بین بهترین های جهان نداشت.
گاهی اوقات دیگر این توپ طلا یا باقی جوایز فوتبالی نیستند که به یک ستاره وزن میدهند بلکه خود آن ستاره است که جایزهای را معتبر می کند، امسال تمام جوایز فرانس فوتبال وزن کمتری داشتند و مطمئنا این به دلیل نبود آندرس اینیستای بزرگ در بین 20 بازیکن برتر فوتبال دنیا بود.
پسر آرام لامسیا هنوز هم مانند روزی که با ضربه دیدنی اش اسپانیا را قهرمان جهان کرد و یا با ضربه دقیقش بارسلونا را به فینال لیگ قهرمانان رساند می درخشد و تمام نشدنی ست و در روزهایی که وارد 32 سالگی می شود هم می تواند ال کلاسیکویی را اتفاقا در حضور کریستیانو و مسی بهترین جهان متحول کند و با همان آرامش و تواضع همیشگی هیجان را به بزرگترین رقابت فوتبالی جهان بازگرداند.
اندرس اینیستا شاید هیچوقت نمایشی بازی نکند و با حرکاتش دلهای همه فوتبالیهای دنیا را نلرزاند یا شاید به خاطر دریبلها و تکنیک و سرعتش شناخته نشود اما هیچکس نمی تواند به خوبی او بازی خوانی کرده و سخت ترین توپها را از بین بهترین هافبکها و مدافعان جهان عبور دهد، تعداد پاسهای درست اینیستا در هر بازی اینقدر زیاد است که این سرعت و تکنیک یک بازی هستند که مدیون بازی روان و دیدنی او می شوند.
سن اندرس مردی ست که سانتیاگو برنابئو هم به احترامش می ایستد و تحسینش می کند و بی شک این توپ طلاست که روزی حسرت خواهد خورد که چرا حتی با وجود بزرگانی چون مسی و رونالدو دستان اینستا آن را لمس نکرده است.