پایگاه خبری فوتبالی- یک: بازسازی ورزشگاه آزادی آنقدر طول کشیده که این نگرانی به وجود آمده که نکند این فصل هم فوتبالی‌ها دوباره این ورزشگاه را نبینند. حتی آنقدر ماجرا بیخ پیدا کرد که وزیر ورزش و جوانان، مجبور شد رفیق شفیقش که مدیرعامل شرکت توسعه تجهیز اماکن ورزشی هم بود را برکنار کند. تازه مدیرعامل شرکت وعده داده بود پایان آذر ورزشگاه آزادی تکمیل شود اما هنوز آبان به پنجم ماه نرسیده بود، مجبور به برکناری او شد.
دو: همین حالا هم اگر از فوتبالیست‌های سرشناس قاره آسیا - از عربستان و قطر و بحرین گرفته تا ژاپن و کره جنوبی – بخواهند که ترسناک‌ترین و در عین حال زیباترین و دوست‌داشتنی‌ترین ورزشگاه آسیا را که در آن بازی کرده‌اند نام ببرند، به احتمال زیاد، بیشتر آنها از ورزشگاه آزادی در لیست‌شان نام خواهند برد. آنها حتی اگر در این ورزشگاه باخته باشند، ابهت و زیبایی‌اش را فراموش نکرده‌اند چه برسد به اینکه برده باشند.
سه: ورزشگاه آزادی، حتی همین حالا که یک سال و نیم از آخرین بازی برگزار شده در آن می‌گذرد، هویت و اعتبار فوتبال ایران است. مطمئنا، همه باشگاه‌های غرب آسیا که این روزها در لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیای سطح دو حضور دارند، از این که فعلا قرار نیست در این ورزشگاه مقابل تیم‌های ایرانی به میدان بروند خوشحالند.
چهار: نکته غم‌انگیز اما این است که حتی اگر جنگی در کار نبود و تیم‌های ایرانی می‌توانستند در خانه از حریفان آسیایی‌شان میزبانی کنند و ای اف سی میزبانی را از ایران نگرفته بود، باز هم خبری از بازی در آزادی نبود. غم‌انگیزتر این که قرار بود این ورزشگاه در بدبینانه‌ترین حالت تا آذر و پایان نیم فصل اول لیگ برتر آماده شود، اما حالا که دو ماه هم به پایان مهلت اعلام شده مانده، مشخص نیست بالاخره چه زمانی درهای این ورزشگاه خاطره‌انگیز به روی بازیکنان و هواداران باز خواهد شد.
پنج: خرداد سال پیش، وقتی سوت پایان بازی ایران و کره شمالی به صدا در آمد و تماشاگران از ورزشگاه آزادی خارج می‌شدند، اصلا فکرش را نمی‌کردند که بازگشت دوباره به این ورزشگاه، تبدیل به یک آرزو شود! اما حالا هنوز هیچکس نمی‌داند که که بالاخره سکوهای نونوار شده این ورزشگاه، چه زمانی دوباره هواداران را به خودش خواهد دید.
شش: تا چند ماه پیش، به امید این که به زودی ورزشگاه آزادی دوباره در دسترس خواهد بود، در فضای مجازی شوخی‌های بامزه و بی‌مزه زیادی با این ماجرا انجام می شد. یکی می‌گفت قطر برای جام جهانی ۲۰۲۲ چند استادیوم را در کمترین زمان ممکن ساخت اما مشخص نیست تعمیر آزادی چند سال طول بکشد! یکی دیگر از ورزشگاه‌های تازه تاسیس عربستان حرف می‌گفت و به وضعیت آزادی طعنه می‌زد! حتی یک بار وقتی نیمار و هم‌تیمی‌هایش، چمن افتضاح ورزشگاه آزادی را سوژه کردند و هواداران الهلال هم وضعیت چمن آن روز آزادی را به تمسخر گرفتند، به یکی مثل رضا رشیدپور به شدت برخورد. او در یک توییت، جواب این تمسخر را داد و مدعی شد که ورزشگاه آزادی به زودی با بهترین کیفیت ممکن بازسازی و آماده خواهد شد! اما ماه‌ها و سال‌ها از آن روز گذشت و آنقدر خبری از این بازسازی نشد که رشیدپور در یک توییت دیگر عذرخواهی کرد و با طعنه نوشت که فکر می‌کرد آبروی فوتبال ایران برای مسئولان مهم است!
هفت: اما راستش را بخواهید، حالا دیگر شوخی با این ماجرا اصلا خنده‌دار نیست. حالا هر چند وقت یک بار یک مدیر می‌آید و وعده جدیدی می‌دهد اما مدتی بعد خبر می‌رسد که یک جای دیگر کار، می‌لنگد و فعلا خبری از بازگشایی آزادی نیست! حالا خیلی‌ها نگرانند! کار به جایی رسیده که خیلی‌ها به صورت اغراق آمیزی می‌ترسند عمرشان دیگر به دیدن دوباره ورزشگاه پر از تماشاگر آزادی قد ندهد! همین چند ساعت پیش بود که حمید علیدوستی عزیز از میان ما رفت و کسی چه می‌داند؟ شاید او هم آرزو به دل ماند که یک بار دیگر روی سکوها یا نیمکت‌های آزادی بنشیند و یا روی زمین چمنش قدم بزند!
هشت: اصلا برخی به اشتباه می‌گویند کاش اصلا ایده تعمیر اساسی و زیرساختی ورزشگاه آزادی، به ذهن هیچکس نمی‌رسید. کاش مثل همیشه، فقط یک دستی به سر و رویش می‌کشیدند و زمین چمنش را هم فقط برای این که دو سه ماه سبز باشد، زیر کشت می‌بردند! اینطوری دیگر دیدن ورزشگاه آزادی از نزدیک، تبدیل به یک عقده نمی‌شد!
نه: اصلا فرض می کنیم صحبتهای مدیرعامل برکنار شده شرکت توسعه و تجهیز درست نباشد و آذرماه هم چمن هیبریدی آزادی حاضر نشود و طبق گفته بدبین‌ها آزادی به پایان سال ۱۴۰۵ هم نرسد. ایرادی ندارد. ۱۸ ماه گذشته و این چند ماه را هم می‌شود تحمل کرد. اما هر کس یا کسانی که مسئول هستنو باید برای یک بار هم که شده، تکلیف را مشخص کنند! باور کنید این فوتبال بدون ورزشگاه آزادی، یک چیزی کم دارد. اسمش شاید هویت باشد، شاید هم ابهت! اما هر چه که هست، اصلا چیز کمی نیست و نمی‌شود از کنارش گذشت و فراموشش کرد. شما را به خدا! هر کاری می‌کنید، فقط آزادی را به فوتبال برگردانید.
یادداشت از نادر نامدار/ پایگاه خبری فوتبالی