پایگاه خبری فوتبالی - ناپولی در سال‌های اخیر نزدیک به ۱۶۰ میلیون یورو برای جذب بازیکنان هجومی و تقویت جناحین خط حمله هزینه کرده، اما هنوز هیچ‌کدام از خریدهای این باشگاه نتوانسته‌اند جایگاه خوزه ماریا کایخون را در ذهن بسیاری از هواداران این تیم به دست آورند.
به گزارش فوتبالی، پیدا کردن جانشینی برای بازیکنان تأثیرگذار همیشه یکی از چالش‌های باشگاه‌های بزرگ بوده است؛ به‌خصوص زمانی که صحبت از فوتبالیستی باشد که سال‌ها بدون حاشیه، با ثبات و درخشش مداوم برای تیمش بازی کرده است. ناپولی یکی از باشگاه‌هایی است که پس از پایان دوران حضور خوزه ماریا کایخون، برای بازسازی خط حمله خود سرمایه‌گذاری قابل توجهی انجام داده، اما تکرار مجموعه ویژگی‌های این وینگر اسپانیایی کار آسانی نبوده است. کایخون در تابستان ۲۰۱۳ از رئال مادرید به ناپولی پیوست و طی هفت فصل حضور در فوتبال ایتالیا، به یکی از مهره‌های کلیدی این تیم تبدیل شد. او در مجموع ۳۴۹ مسابقه برای ناپولی به میدان رفت و با ثبت ۸۲ گل و ۷۲ پاس گل، نقش مهمی در عملکرد هجومی تیمش داشت.
با این حال، اهمیت کایخون تنها به آمار گلزنی و گلسازی او محدود نمی‌شد. دوندگی مداوم، حرکات بدون توپ، مشارکت در فعالیت‌های دفاعی و هماهنگی با دیگر بازیکنان خط حمله، از او مهره‌ای ساخته بود که در برنامه‌های تاکتیکی مربیان مختلف ناپولی جایگاه ویژه‌ای داشت. نگاهی به فعالیت‌های نقل‌وانتقالاتی ناپولی نشان می‌دهد این باشگاه طی سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴ مبالغ قابل توجهی برای جذب وینگرهای جدید پرداخت کرده است.
آدام اوناس با مبلغی در حدود ۱۲ میلیون یورو، ایروینگ لوزانو با ۴۵ میلیون یورو، متئو پولیتانو با حدود ۲۵ میلیون یورو، یسپر لیندستروم با ۲۷ میلیون یورو، سیریل انگونگ با ۲۰ میلیون یورو و داوید نرس با ۲۸ میلیون یورو از جمله بازیکنانی بوده‌اند که برای تقویت گزینه‌های هجومی ناپولی به خدمت گرفته شدند. مجموع این ارقام به حدود ۱۵۷ میلیون یورو می‌رسد؛ رقمی که نشان‌دهنده سرمایه‌گذاری گسترده باشگاه ایتالیایی برای افزایش کیفیت خط حمله در سال‌های اخیر است.
البته عملکرد این بازیکنان یکسان نبوده است. لوزانو در مقاطعی نمایش‌های مؤثری داشت و همراه ناپولی قهرمانی سری آ را تجربه کرد. پولیتانو نیز به یکی از بازیکنان مهم ترکیب این تیم تبدیل شد و برخلاف برخی دیگر از خریدها، توانست حضور نسبتاً باثباتی داشته باشد. در مقابل، بازیکنانی مانند اوناس، لیندستروم و انگونگ نتوانستند انتظارات اولیه را به‌طور کامل برآورده کنند و دوران حضورشان در ناپولی با فرازونشیب‌های زیادی همراه شد. داوید نرس نیز با وجود نمایش توانایی‌های فردی خود، هنوز فاصله زیادی با آمار کلی کایخون در پیراهن این باشگاه دارد.
تفاوت اصلی کایخون با بسیاری از جانشینان احتمالی‌اش، استمرار عملکرد در بالاترین سطح بود. او برای هفت فصل متوالی یکی از گزینه‌های اصلی خط حمله ناپولی محسوب می‌شد و توانایی‌اش در اجرای وظایف تاکتیکی، ارزشی فراتر از آمار گل و پاس گل داشت. البته همه این بازیکنان مستقیماً برای جانشینی کایخون جذب نشده بودند و برخی حتی پیش از جدایی او به ناپولی پیوستند. با این حال، مقایسه هزینه‌های انجام‌شده با میراث ستاره اسپانیایی نشان می‌دهد جایگزین کردن یک بازیکن تأثیرگذار، همیشه با صرف مبالغ سنگین در بازار نقل‌وانتقالات امکان‌پذیر نیست.
ناپولی در سال‌های پس از جدایی کایخون موفقیت‌های مهمی از جمله قهرمانی در سری آ را تجربه کرده، اما این موضوع چیزی از ارزش دوران حضور وینگر اسپانیایی کم نمی‌کند؛ بازیکنی که شاید نامش در فهرست پرهزینه‌ترین خریدهای باشگاه دیده نشود، اما همچنان یکی از موفق‌ترین انتقال‌های ناپولی در دهه گذشته به شمار می‌رود.