پایگاه خبری فوتبالی - تحقیقات تازه بی‌بی‌سی اسپورت از شرایط دشوار کارگرانی پرده برداشته که پیراهن رسمی باشگاه‌هایی مانند رئال مادرید، لیورپول و آرسنال را تولید می‌کنند. این کارگران در حالی ماهانه حدود ۲۱۰ دلار دستمزد پایه دریافت می‌کنند که قیمت فروش برخی از همین پیراهن‌ها به ۱۲۰ دلار می‌رسد.
به گزارش فوتبالی، افزایش قیمت پیراهن‌های رسمی باشگاه‌های بزرگ اروپایی در سال‌های اخیر، همواره با نارضایتی بخشی از هواداران همراه بوده است. با این حال، تحقیقات جدید بی‌بی‌سی اسپورت نشان می‌دهد در سوی دیگر این تجارت پرسود، هزاران کارگر با دستمزد پایین و شرایط کاری دشوار مشغول تولید محصولاتی هستند که با قیمت‌های قابل توجهی در فروشگاه‌های رسمی عرضه می‌شوند. این رسانه انگلیسی با بررسی زنجیره تأمین پیراهن‌های فوتبال، موفق شده فعالیت دو کارخانه در کامبوج به نام‌های «بوکر گارمنت» و «تراکس اپارل» را شناسایی کند. تصاویری که از داخل این کارخانه‌ها به دست آمده، نشان می‌دهد پیراهن رسمی باشگاه‌هایی مانند رئال مادرید، لیورپول، آرسنال و سلتیک در این مراکز تولید می‌شود.
در مجموع حدود ۶۶۰۰ نفر در این دو کارخانه فعالیت می‌کنند که بیشتر آن‌ها زن هستند. کارگران معمولاً شش روز در هفته و روزانه هشت ساعت کار می‌کنند و دستمزد پایه ماهانه آن‌ها بین ۲۱۰ تا ۲۲۰ دلار است. البته بررسی فیش‌های حقوقی نشان می‌دهد برخی کارگران با اضافه‌کاری و دریافت مزایا، درآمد خود را به حدود ۳۰۰ دلار می‌رسانند. اگرچه این مبالغ با قوانین حداقل دستمزد کامبوج مطابقت دارند، اما کارگران می‌گویند پس از پرداخت هزینه‌های مسکن، غذا و سایر نیازهای ضروری، پول چندانی برایشان باقی نمی‌ماند.
یکی از کارگران کارخانه تراکس با اشاره به تفاوت قیمت پیراهن‌ها و دستمزد تولیدکنندگان توضیح داد که قیمت فروش یک پیراهن می‌تواند از حقوق پایه بیش از دو هفته یک کارگر بیشتر باشد. او تأکید کرد که خریداران باید بدانند تولید این محصولات حاصل تلاش و زحمت کارگرانی است که سهم اندکی از درآمد نهایی دارند.
اما دستمزد پایین تنها مشکل مطرح‌شده در این تحقیقات نیست. کارگران از دمای بالای ۳۵ درجه در محیط کارخانه، فشار برای رسیدن به اهداف تولید روزانه و برخورد نامناسب برخی مسئولان شکایت کرده‌اند. به گفته آن‌ها، کارکنان خطوط تولید گاهی موظف‌اند روزانه بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ قطعه لباس آماده کنند. برخی کارگران نیز مدعی شده‌اند در صورت نرسیدن به سهمیه تعیین‌شده، با فریاد و توهین مواجه می‌شوند.
در یکی از موارد، کارگری اعلام کرده که به دلیل وجود سیم برق بدون پوشش، دو مرتبه دچار برق‌گرفتگی شده و مسئولان کارخانه تنها پس از حادثه دوم برای برطرف کردن مشکل اقدام کرده‌اند. این ادعاها واکنش سازمان‌های مدافع حقوق کارگران را به دنبال داشته است. فعالان این حوزه معتقدند باشگاه‌های بزرگ فوتبال و شرکت‌های تولیدکننده پوشاک ورزشی باید مسئولیت بیشتری در قبال شرایط کاری افرادی بپذیرند که محصولات رسمی آن‌ها را تولید می‌کنند.
شرکت آدیداس که تأمین‌کننده لباس باشگاه‌های نام‌برده است، در واکنش به این گزارش اعلام کرد که سالانه حدود ۱۲۰۰ بازرسی از کارخانه‌های تأمین‌کننده خود انجام می‌دهد و برای بهبود شرایط کاری تلاش می‌کند.
این شرکت همچنین تأکید کرد که کارکنان تأمین‌کنندگانش در کامبوج معمولاً دستمزدی بالاتر از حداقل قانونی دریافت می‌کنند. آدیداس در پاسخ به ادعاهای مطرح‌شده درباره شرایط ایمنی نیز اعلام کرد که دو کارخانه مورد بررسی، تدابیری برای کنترل گرما دارند و مقررات این شرکت هرگونه آزار و اذیت کارگران را ممنوع می‌کند.
از سوی دیگر، مدیریت کارخانه تراکس پذیرفته که در برخی دوره‌ها دمای محیط افزایش پیدا می‌کند، اما مدعی شده سیستم‌های خنک‌کننده برای کنترل شرایط وجود دارند. کارخانه بوکر نیز به درخواست بی‌بی‌سی برای اظهارنظر پاسخ نداده است. نکته قابل توجه اینکه آدیداس مالک این کارخانه‌ها نیست، اما هر دو مجموعه از تأمین‌کنندگان اصلی محصولات این شرکت محسوب می‌شوند.
این تحقیقات در شرایطی منتشر شده که بر اساس بررسی‌های بی‌بی‌سی، میانگین قیمت پیراهن‌های رسمی بزرگسالان در لیگ برتر انگلیس طی یک دهه گذشته بیش از ۵۰ درصد افزایش یافته است.
اکنون انتشار جزئیات شرایط کاری تولیدکنندگان، پرسش تازه‌ای را درباره مسئولیت باشگاه‌های بزرگ و برندهای ورزشی مطرح کرده است؛ اینکه در کنار افزایش درآمد حاصل از فروش پیراهن‌های رسمی، چه سهمی از این تجارت به بهبود زندگی کارگرانی اختصاص پیدا می‌کند که مسئولیت تولید آن‌ها را بر عهده دارند؟