پایگاه خبری فوتبالی - کریستین تیو، بازیکن سابق بارسلونا، معتقد است حتی لامین یامال با سطح فعلی‌اش هم برای رسیدن به ترکیب اصلی تیم پرستاره آبی‌واناری‌ها در سال ۲۰۱۲ کار بسیار دشواری داشت.
به گزارش فوتبالی، کریستین تیو در گفت‌وگویی با روزنامه «اسپورت» درباره تفاوت شرایط بازیکنان جوان بارسلونا در نسل خودش با امروز صحبت کرده و مقایسه جالبی میان لامین یامال و خط حمله پرستاره بارسا در ابتدای دهه ۲۰۱۰ انجام داده است. تیو که خودش از آکادمی بارسلونا به تیم اول رسید، در پاسخ به این سؤال که آیا یامال در بارسلونای سال ۲۰۱۲ بازیکن ثابت می‌شد یا نه، گفت:
«فکر نمی‌کنم. رسیدن به ترکیب اصلی برایش خیلی سخت بود. تصور می‌کنم در نهایت به همین سطحی که امروز نشان می‌دهد می‌رسید، اما مسیرش پیچیده‌تر می‌شد.»
بازیکن سابق بارسلونا دلیل این نظر را حجم بالای ستاره‌های هجومی آن دوره دانست و از نام‌هایی مانند لیونل مسی، پدرو، داوید ویا و الکسیس سانچز یاد کرد. تیو معتقد است با وجود چنین رقابتی، حتی یک استعداد استثنایی برای پیدا کردن جای ثابت در ترکیب با مانع بزرگی روبه‌رو می‌شد. البته یک نکته تاریخی در روایت‌های منتشرشده وجود دارد: نیمار تابستان ۲۰۱۳ به بارسلونا پیوست و در فصل ۲۰۱۲/۱۳ عضو این تیم نبود؛ بنابراین وقتی تیو از مجموعه مسی، پدرو، ویا، الکسیس و نیمار نام می‌برد، عملاً به بازه‌ای گسترده‌تر از آن نسل هجومی بارسلونا اشاره می‌کند، نه ترکیب دقیق سال ۲۰۱۲. تیو همچنین شرایط امروز لاماسیا را متفاوت می‌بیند. از نگاه او، در بارسلونای فعلی تعداد بازیکنان جوان در تیم اصلی بیشتر شده و همین موضوع مسیر رسیدن استعدادهای ۱۶ تا ۱۸ ساله را نسبت به دوران خودش هموارتر کرده است. او تأکید کرد در نسل خودش، حضور بازیکنان جاافتاده و باتجربه در تیم اول باعث می‌شد گرفتن فرصت بسیار دشوارتر باشد.
این اظهارنظر در شرایطی مطرح شده که یامال در ۱۹ سالگی به یکی از مهم‌ترین مهره‌های بارسلونا و تیم ملی اسپانیا تبدیل شده است. هانسی فلیک نیز همین امروز در تمجید از او گفت اگر این بازیکن سطح فعلی و اعتمادبه‌نفسش را حفظ کند، می‌تواند در آینده بهترین بازیکن جهان شود. تیو در عین حال از بارسلونای فعلی هم تمجید کرد و گفت سبک بازی تیم فلیک را دوست دارد؛ به‌خصوص سرعت بالای بازیکنان کناری که از نگاه او، بارسا را به تیمی بسیار قدرتمند در فاز هجومی تبدیل کرده است.
به این ترتیب، حرف تیو بیشتر از اینکه انتقادی از یامال باشد، یادآوری عمق و کیفیت خط حمله بارسلونای آن دوره است؛ نسلی که حتی برای یکی از درخشان‌ترین استعدادهای فوتبال امروز هم تضمینی برای حضور ثابت در ترکیب باقی نمی‌گذاشت.