پایگاه خبری فوتبالی - رئال مادرید ژوزه مورینیو در هفتههای ابتدایی فصل دو چهره کاملاً متفاوت نشان داده است؛ تیمی ویرانگر و مسلط در سانتیاگو برنابئو و نسخهای کماثرتر در بازیهای خارج از خانه. در هر دو حالت اما یک مشکل مشترک دیده میشود: قطع ارتباطهای دفاعی و اشتباهاتی که هنوز از تیمی در حال ساخت سر میزند.
به گزارش فوتبالی، نخستین شکست فصل مقابل رئال بتیس فقط سه امتیاز از رئال مادرید نگرفت؛ مسابقه لا کارتوخا یک بار دیگر اختلاف محسوس عملکرد سفیدپوشان در خانه و خارج از خانه را آشکار کرد. به نقل از «آاس»، رئال در سانتیاگو برنابئو تا اینجای فصل چهرهای تقریباً بیرحم داشته است. تیم مورینیو برابر رئال سوسیداد و مالاگا در مجموع هشت گل به ثمر رساند و هر دو مسابقه را با چهار گل پشت سر گذاشت. میانگین رئال در این دو دیدار به ۱۰ شوت در چارچوب میرسد، در حالی که حریفان بهطور متوسط فقط دو بار در هر بازی دروازه این تیم را تهدید کردهاند.
خارج از برنابئو اما تصویر متفاوت است. رئال در دو مسابقه خارج از خانه مقابل اسپانیول و بتیس بهطور میانگین هفت شوت در چارچوب ثبت کرده؛ یعنی حدود یکسوم کمتر از بازیهای خانگی. تعداد شوتهای در چارچوبی که تیم دریافت میکند نیز دو برابر شده و به چهار مورد در هر مسابقه رسیده است. اختلاف در گلزنی حتی واضحتر است. سفیدپوشان در دو مسابقه خانگی هشت بار گل زدهاند، اما حاصل دو دیدار خارج از خانه فقط دو گل بوده است. دیدار مقابل بتیس نیز نخستین مسابقه فصل بود که شاگردان مورینیو نتوانستند دروازه حریف را باز کنند.
گل نزدن در لا کارتوخا اتفاقی کمسابقه برای رئال بود. طبق آمار «آاس»، این تیم در ۲۴ مسابقه رسمی قبلی خود تنها یک بار بدون گل زمین را ترک کرده بود؛ الکلاسیکوی ۱۰ مه مقابل بارسلونا. شکست یک بر صفر برابر بتیس این روند گلزنی طولانی را متوقف کرد. با این حال، مسئلهای که بیش از تفاوت آمار هجومی توجه کادر فنی را جلب میکند، مشکلات دفاعی است. این مسئله فقط به چهار مدافع مربوط نمیشود و «آاس» آن را نتیجه قطع ارتباطهای مقطعی در کل ساختار تیم میداند.
گل دریافتی مقابل اسپانیول از ناهماهنگی فدریکو والورده با خط دفاع در مهار کالابراوا شکل گرفت. مقابل رئال سوسیداد نیز ابراهیما کوناته و آلوارو کارراس در متوقف کردن ضدحمله حریف قاطعیت لازم را نداشتند و برابر بتیس، والورده روی توپ برگشتی کرنر یار خود را رها کرد تا تروی پاروت گل پیروزی میزبان را به ثمر برساند. نکته مهم این است که در داخل رئال این اشتباهات فعلاً بهعنوان نقص ساختاری یا ایراد بنیادین در سیستم مورینیو ارزیابی نمیشوند. بیشتر آنها اشتباهات فردی و لحظاتی از کاهش تمرکز بودهاند؛ خطاهایی که در بردهای پرگل چندان دیده نمیشوند، اما در مسابقات نزدیک میتوانند نتیجه را بهطور کامل تغییر دهند.
مسابقه مقابل بتیس نمونه روشنی بود. رئال با وجود شکست، ۲۰ شوت در مقابل ۱۰ شوت حریف داشت و در ضربات داخل چارچوب نیز ۸ بر ۵ برتری داشت، اما نتوانست هیچیک از فرصتهایش را به گل تبدیل کند. کیلیان امباپه حتی در وقتهای تلفشده یک پنالتی را هم از دست داد.
شرایط جسمانی برخی مهرهها نیز روی افت رئال در جریان مسابقات تأثیر گذاشته است. آاس جود بلینگام را یکی از نمونههای واضح میداند؛ بازیکنی که به دلیل اضافه شدن دیرهنگام به پیشفصل پس از جام جهانی، از حوالی دقیقه ۷۰ به بعد افت انرژی محسوسی نشان میدهد. با همه اینها، هنوز زمانی برای اعلام وضعیت اضطراری نیست. رئال چهار هفته از فصل را پشت سر گذاشته و پروژه مورینیو همچنان در مراحل ابتدایی قرار دارد. کیفیت هجومی تیم، بهویژه در برنابئو، کاملاً مشخص است؛ آنچه باید اصلاح شود حفظ همان شدت و تسلط در بازیهای خارج از خانه و کاهش اشتباهاتی است که در مسابقات بزرگتر ممکن است هزینه بسیار سنگینتری داشته باشند.
رئال مادرید فعلاً یک ماشین قدرتمند اما کاملنشده است؛ در برنابئو ویرانگر، بیرون از خانه قابل مهار و در هر دو حالت، هنوز نیازمند محکم کردن چند پیچ در ساختار دفاعی.