پایگاه خبری فوتبالی - ۳۰ ژوئن ۲۰۰۲، روزی که فوتبال دنیا شاهد دو فینال بود. یکی در یوکوهاما، که برزیل و آلمان برای بالاترین افتخار فوتبال جهان میجنگیدند.
به گزارش فوتبالی، فینال دیگری در تیمفو، پایتخت بوتان، که پایینترین تیمهای رنکینگ فیفا یعنی بوتان (رتبه ۲۰۲) و مونتسرات (رتبه ۲۰۳)، برای افتخاری دیگر به مصاف هم رفتند.
ایده این فینال دیگر (The Other Final) توسط یک شرکت تبلیغاتی هلندی به نام KesselsKramer شکل گرفت. ایده از آنجا نشأت گرفت که تیم ملی هلند نتوانسته بود به جام جهانی ۲۰۰۲ راه یابد و تهیهکنندگان فیلم به فکر این افتادند که ضعیفترین تیمهای جهان را به تصویر بکشند.
اما این مسابقه، که فیفا هم آن را به عنوان یک بازی دوستانه رسمی تأیید کرد، فقط یک رویداد ورزشی نبود؛ فرصتی بود برای نشان دادن اینکه فوتبال میتواند فراتر از رقابت، پلی برای دوستی میان فرهنگهای مختلف باشد.
با وجود اینکه مونتسرات، جزیرهای کارائیبی، تا سال ۲۰۰۲ تنها دو برد در تاریخ خود داشت و از فوران ویرانگر آتشفشان سوفریه هیلز در سال ۱۹۹۵ که نیمی از جزیره را غیرقابل سکونت کرد، هنوز در حال بهبود بود، این تیم سفری ۹۰۰۰ مایلی را برای حضور در این مسابقه آغاز کرد.
آنها از آنتیگوا، سنت مارتین، کوراسائو، آمستردام، بانکوک و کلکته گذر کردند تا به تیمفو، پایتخت بوتان برسند.
مسابقه در ورزشگاه چانگلیمیتانگ با حضور ۱۵,۰۰۰ تماشاگر برگزار شد که نیمی از جمعیت تیمفو را تشکیل میدادند.
بوتان که تا پیش از این هرگز در یک مسابقه رسمی برنده نشده بود، با نتیجه ۴-۰ به برتری رسید. کاپیتان آنها، وانگیل دورجی، با ثبت یک هتتریک در دقایق ۴، ۶۷ و ۷۸ و دینش چتری یک گل در دقیقه ۷۶، اولین پیروزی تاریخ کشورشان را رقم زدند و اولین کلینشیت خود را نیز ثبت کردند.
استیو بنت، داور سابق لیگ برتر انگلیس، قضاوت این مسابقه را بر عهده داشت. پایان این روز با تماشای فینال جام جهانی ۲۰۰۲ توسط بازیکنان هر دو تیم در کنار یکدیگر همراه شد تا یادآور این باشد که در نهایت، فوتبال میتواند مرزها را درنوردد و انسانها را به هم نزدیک کند.