پایگاه خبری فوتبالی- اگر واقع بین باشید نه کیروش، نه کاناوارو، نه تبانی الجزایر و اتریش مقصر حذف تیم ملی نبودند و در واقع مقصر حذف تیم ملی ایران کسی نبود جز تیم ملی ایران!
به گزارش فوتبالی، تیم ملی ایران بعد از تساوی مقابل مصر، برای صعود به مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی 2026، شانسهای زیادی داشت. 3 بازی در صعود یا حذف تیم ملی تاثیرگذار بود و از همه حالات ممکن در این 3 بازی، فقط کافی بود یکی از نتایج دلخواه تیم ملی ایران به دست بیاید.
اگر در بازی اول یک شنبه شب، تیم ملی غنا بر کرواسی پیروز میشد، بدون توجه به دو بازی بعدی، تیم ملی ایران راهی مرحله یکشانزدهم میشد اما تیم کارلوس کیروش نتوانست بر کرواسی پیروز شود که این نتیجه خیلی هم دور از انتظار نبود.
بعد از این بازی، اگر ازبکستان میتوانست از تیم کنگو فقط یک مساوی بگیرد، باز هم صعود تیم ملی ایران به مرحله بعد قطعی میشد. اما در نمایشی ناامیدکننده از شاگردان فابیو کاناوارو، کنگو 3 بر یک به پیروزی رسید و این شانس هم از تیم ملی ایران گرفته شد.
در نهایت نوبت به بازی آخر رسید. جایی که اگر بازی دو تیم اتریش و الجزایر برنده داشت، تیم ملی ایران به مرحله یکشانزدهم میرسید. اما از قبل هم احتمال مساوی شدن این بازی زیاد بود. چرا که هر دو تیم با تساوی راهی مرحله بعد میشدند و قابل پیشبینی بود که دو تیم در یک نمایش بدون ریسک به تساوی برسند و دست در دست هم راهی مرحله بعد شوند. در نهایت همین اتفاق افتاد و تیم ملی ایران با از دست دادن چندین شانس صعود، از جام جهانی 2026 حذف شد.
حالا تیم ملی حذف شده است و میشود خیلیها را مقصر دانست. میشود به کارلوس کیروش که در میان برخی از طرفداران فوتبال ایران، چهره منفوری است، اتهام زد که نتوانست یا نخواست به ایران کمک کند. میشود از فابیو کاناوارو انتقاد کرد که تیمش حتی در برابر کنگو هم امتیاز بگیرد و در نهایت میشود الجزایر و اتریش به تبانی یا یک توافق ناگفته و نانوشته برای رسیدن به یک تساوی متهم کرد.
اما واقعیت این است که مقصر اول و اصلی حذف شدن تیم ملی ایران کسی نبود جز تیم ملی ایران! وقتی تیمی از 9 امتیاز ممکن فقط 3 امتیاز میگیرد، وقتی تیم ملی با این استراتژی به میدان میرود که با 3 مساوی و 3 امتیاز میتواند صعود کند، وقتی علیرغم همه هشدارها، تمام تخممرغها در سبد مساوی با مصر قرار داده میشود، به دست آمدن نتیجهای این قدر تلخ و شوکهکننده اصلا دور از انتظار نیست.
واقعیت دیگر این است که سالهاست در فوتبال، مساوی با باخت فرق چندانی ندارد. شاید بدون باخت بودن در 3 بازی، روی کاغذ جذاب باشد و مثبت به نظر برسد اما واقعیت این است که در فوتبال امروز، یک برد، یک مساوی و یک باخت، بهتر از 3 مساوی، صفر برد و 3 باخت است و هیچ سرمربی و تیمی نباید و نمیتواند به بدون باخت بودن در 3 بازی افتخار کند و با آن فخر بفروشد!
مرور چگونگی صعود تیم ملی سنگال به مرحله یکشانزدهم نشان میدهد که بدون باخت بودن در مرحله گروهی جام جهانی، هیچ کمکی به تیم ملی نکرده و طبیعتا نباید به آن افتخار کرد و از آن دستاورد ساخت.
سنگال در جام جهانی 2026 با فرانسه، نروژ و عراق همگروه بود و در دو بازی اول مقابل فرانسه و نروژ شکست خورد. به نظر میرسید با این دو باخت، کار سنگال تمام است و حذف میشود اما این تیم در بازی آخر گروه، با 5 گل بر عراق پیروز شد و در جدول تیمهای سوم، بالاتر از تمام تیمهای 3 امتیازی ایستاد!
در نهایت همین تیمی که دو باخت در مرحله گروهی داشت، به عنوان تنها تیم 3 امتیازی جدول تیمهای سوم گروهها، راهی مرحله یکشانزدهم نهایی شد.
اما تیم ملی ایران برای صعود نیاز به پیروزی پرگلی نداشت. فقط کافی بود در بازی اول مقابل نیوزیلند با یک اختلاف برنده شود تا امروز به جای حذف در مرحله گروهی، به عنوان تیم اول یا دوم جدول تیمهای سوم گروهها، راهی مرحله یکشانزدهم شود. اما خوابیدن در باد رکوردی به نام «بدون باخت ماندن در جام جهانی» تمام آرزوهای ایرانیان را به باد داد.
کاش تیم ملی به جای این که همه چیز را به اما و اگر و کارلوس کیروش و ازبکستان و ... بسپارد، خودش سرنوشتش را رقم میزد و با پاهای خودش به مرحله بعد میرسید! باور کنید که صعود با این سناریو، قطعا شیرینتر و افتخارآمیزتر میبود؛ هم برای سرمربیاش و هم برای بازیکنانش!
یادداشت از نادر نامدار/ پایگاه خبری فوتبالی