پایگاه خبری فوتبالی - گروه I جام جهانی ۲۰۲۶، نبرد غولها و رویاپردازان است. این گروه ترکیبی عجیب از قدرت، تجربه، جاهطلبی و انگیزه است؛ جایی که هر تیم داستان خاص خود را برای روایت دارد. از فرانسه پرستاره تا نروژ هالند؛ آیا عراق و سنگال میتوانند معادلات را بر هم بزنند؟
به گزارش فوتبالی، جام جهانی ۲۰۲۶ برای بسیاری از تیمها فقط یک تورنمنت نیست؛ فرصتی است برای بازنویسی تاریخ. در میان گروههای این دوره، گروه I یکی از جذابترین و غیرقابلپیشبینیترین گروهها به نظر میرسد. گروهی که در آن فرانسهِ پرستاره بهعنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی حضور دارد، نروژ پس از سالها دوری به صحنه بزرگ فوتبال جهان بازگشته، سنگال همچنان رؤیای تکرار شگفتی نسل طلایی خود را دنبال میکند و عراق نیز پس از چهار دهه انتظار، بار دیگر در بزرگترین جشن فوتبال جهان حاضر شده است.
نروژ؛ بازگشت وایکینگها با هالند و اودگارد
اگر قرار باشد یک تیم اروپایی را بهعنوان یکی از جذابترین پروژههای سالهای اخیر معرفی کنیم، نروژ قطعاً یکی از گزینهها خواهد بود. تیمی که پس از سالها ناکامی و غیبت در رقابتهای بزرگ، سرانجام موفق شده دوباره به جام جهانی برسد. هدایت این تیم بر عهده استاله سولباکن است؛ مربیای که فلسفه فوتبالش شباهت زیادی به نسل کلاسیک مربیان اسکاندیناوی دارد. برای سولباکن، نتیجه همیشه مهمتر از زیبایی فوتبال بوده است. او تیمی ساخته که بر پایه نظم دفاعی، ساختار تاکتیکی دقیق و استفاده حداکثری از ستارههایش شکل گرفته است.
تاکتیک؛ همه چیز برای درخشش ستارهها
نروژ معمولاً با سیستم ۳-۳-۴ بازی میکند اما در جریان مسابقه تغییرات زیادی در ساختار تیم دیده میشود. آنتونیو نوسا در سمت چپ عرض زمین را حفظ میکند و مدام با دریبلهایش مدافعان حریف را به چالش میکشد. در سوی دیگر، یولیان رایرسون اغلب جلو میکشد و عملاً نقش وینگر راست را ایفا میکند. نتیجه این تغییرات، تبدیل شدن آرایش تیم به ساختاری شبیه ۲-۵-۳ است. این موضوع یک هدف مشخص دارد؛ نزدیک نگه داشتن ارلینگ هالند و الکساندر سورلوث به دروازه حریف.
در چنین ساختاری، مارتین اودگارد مغز متفکر تیم محسوب میشود. کاپیتان نروژ با پاسهای عمقی و دید فوقالعادهاش وظیفه تغذیه مهاجمان را بر عهده دارد و هر زمان که فضایی پشت خط دفاعی حریف ایجاد شود، هالند آماده بهرهبرداری از آن است.
سولباکن؛ مردی که زندگی دوم پیدا کرد
داستان زندگی استاله سولباکن از جذابترین روایتهای فوتبال اروپاست. او در سال ۲۰۰۱ و زمانی که بازیکن کپنهاگن بود، در جریان تمرین دچار ایست قلبی شد. زمانی که نیروهای امدادی رسیدند، هفت دقیقه از مرگ بالینی او گذشته بود. سولباکن از آن حادثه جان سالم به در برد اما دوران بازیگریاش پایان یافت. با این حال، آن اتفاق آغاز مسیر جدیدی بود؛ مسیری که او را به یکی از موفقترین مربیان فوتبال اسکاندیناوی تبدیل کرد. اکنون او پس از ناکامی در صعود به یورو، نروژ را به نخستین تورنمنت بزرگ این کشور از سال ۲۰۰۰ رسانده و امیدوار است رؤیای بزرگتری را نیز محقق کند.
ستاره اول؛ ارلینگ هالند
در جام جهانی پیش رو کمتر مدافعی مشتاق رویارویی با ارلینگ هالند خواهد بود. مهاجم منچسترسیتی ترکیبی از قدرت بدنی، سرعت، هوش حرکتی و تمامکنندگی مرگبار است. کافی است یک لحظه به او فضا بدهید تا مجازات شوید. هالند پیش از ۲۵ سالگی رکورد تاریخی یورگن یووه را شکست و به بهترین گلزن تاریخ فوتبال نروژ تبدیل شد؛ رکوردی که نزدیک به یک قرن دستنخورده باقی مانده بود. اگر نروژ بخواهد در این جام جهانی دست به شگفتی بزند، بیتردید همه نگاهها به شماره ۹ این تیم خواهد بود.
پدیده قابل توجه؛ آنتونیو نوسا
بسیاری از کارشناسان نوسا را آینده فوتبال نروژ میدانند. وینگر جوان لایپزیش که همواره نیمار را الگوی خود معرفی کرده، توانایی فوقالعادهای در عبور از مدافعان دارد. هر بار که توپ به او میرسد، احتمال خلق یک اتفاق غیرمنتظره وجود دارد. در کنار تواناییهای فنی، شخصیت آرام و حرفهای او نیز مورد تحسین قرار گرفته است. نوسا حتی پیش از آغاز جام جهانی کتابی برای نوجوانان علاقهمند به فوتبال منتشر کرده تا تجربیات خود را با نسل جدید به اشتراک بگذارد.
قهرمان بیسروصدا؛ ساندر برگه
در تیمی که هالند و اودگارد همه توجهات را به خود جلب میکنند، ساندر برگه نقشی حیاتی اما کمتر دیدهشده دارد. هافبک فولام مسئول ایجاد تعادل میان خطوط است. او فضاها را پوشش میدهد، مالکیت توپ را حفظ میکند و اجازه میدهد ستارههای هجومی تیم با آزادی بیشتری بازی کنند. شاید برگه تیتر اول رسانهها نباشد، اما ارزش او برای ساختار نروژ تقریباً غیرقابل اندازهگیری است.
عراق؛ بازگشت شیرهای بینالنهرین پس از ۴۰ سال
در میان تمام داستانهای جام جهانی ۲۰۲۶، شاید هیچ روایتی به اندازه عراق بار احساسی نداشته باشد. کشوری که طی دهههای گذشته با جنگ، بحران و بیثباتی دستوپنجه نرم کرده، اکنون دوباره در ویترین فوتبال جهان قرار گرفته است. چهار دهه انتظار سرانجام به پایان رسیده و شیرهای بینالنهرین بار دیگر در جام جهانی حضور دارند.
گراهام آرنولد؛ مردی که ایمان را برگرداند
وقتی گراهام آرنولد هدایت عراق را بر عهده گرفت، کمتر کسی باور داشت این تیم بتواند به جام جهانی برسد. عراق در شرایط روحی نامناسبی قرار داشت و نتایج ضعیف باعث شده بود امیدها به حداقل برسد. آرنولد در نخستین جلسه خود تنها یک کلمه روی تخته نوشت:
«باور»
او از بازیکنان پرسید آیا واقعاً به صعود اعتقاد دارند یا خیر. این جمله ساده آغاز تحولی بزرگ شد. مربی استرالیایی با ایجاد نظم تاکتیکی، افزایش مسئولیتپذیری بازیکنان و تغییر ذهنیت تیم، عراق را به مسیر موفقیت بازگرداند.
مسیر دشوار تا جام جهانی
عراق برای رسیدن به جام جهانی یکی از پرتنشترین مسیرهای ممکن را پشت سر گذاشت. لحظه سرنوشتساز زمانی رقم خورد که در دیدار مقابل امارات، داور در آخرین ثانیهها با کمک VAR یک پنالتی به سود عراق اعلام کرد. امیر العماری پشت توپ ایستاد و با خونسردی کامل گل پیروزی را به ثمر رساند؛ اما سختیها تمام نشد.
در آستانه دیدار حساس برابر بولیوی، شرایط جنگی منطقه باعث بسته شدن حریم هوایی و اختلال گسترده در سفر بازیکنان شد. اعضای تیم با سفری فرسایشی از بغداد به امان و سپس مکزیک خود را به محل مسابقه رساندند. در نهایت گل ایمن حسین رؤیای ۴۰ ساله را به واقعیت تبدیل کرد.
عراق چگونه بازی میکند؟
آرنولد در ابتدا از سیستم ۳-۳-۴ استفاده میکرد اما بهتدریج به سراغ ۲-۴-۴ رفت؛ سیستمی جسورانه که دو مهاجم تخصصی را همزمان در زمین نگه میدارد. او تلاش کرده روحیه جنگندگی سنتی فوتبال عراق را با انضباط تاکتیکی مدرن ترکیب کند. این تیم شاید از نظر کیفیت فردی با فرانسه یا حتی نروژ قابل مقایسه نباشد اما از نظر انگیزه و اتحاد تیمی میتواند برای هر حریفی دردسرساز شود.
ستاره داستان؛ ایمن حسین
فوتبال عراق در سالهای اخیر کمتر بازیکنی را به اندازه ایمن حسین زیر فشار دیده است. مهاجمی که بارها هدف انتقاد هواداران قرار گرفت و حتی به سوژه تمسخر برخی رسانهها تبدیل شد. اما او هرگز تسلیم نشد. گل تاریخی مقابل بولیوی نام او را برای همیشه در تاریخ فوتبال عراق ثبت کرد. ایمن حسین که در دوران کودکی پدر و برادر خود را در آشوبهای پس از جنگ از دست داده بود، حالا به نماد مقاومت و امید برای میلیونها عراقی تبدیل شده است. او اکنون در میان بهترین گلزنان تاریخ تیم ملی عراق قرار دارد و به یکی از محبوبترین چهرههای ورزشی کشورش بدل شده است.
انگیزهای فراتر از فوتبال
برای عراق، حضور در جام جهانی صرفاً یک موفقیت ورزشی نیست. این حضور نمادی از بازگشت به صحنه جهانی و فرصتی برای ایجاد حس وحدت ملی است. هواداران عراقی از سراسر جهان راهی آمریکا و کانادا خواهند شد تا پس از ۴۰ سال دوباره تیم ملی کشورشان را در جام جهانی تشویق کنند. شاید عراق روی کاغذ ضعیفترین تیم این گروه باشد، اما هیچ تیمی دوست ندارد مقابل حریفی قرار بگیرد که چیزی برای از دست دادن ندارد و برای نوشتن تاریخ به میدان آمده است.
اگر نروژ و عراق با رؤیای شگفتیسازی وارد جام جهانی شدهاند، فرانسه و سنگال با اهدافی متفاوت پا به این رقابتها میگذارند. فرانسویها تنها به قهرمانی فکر میکنند و سنگال پس از سالهای باثبات اخیر، امیدوار است بار دیگر نام خود را در میان قدرتهای بزرگ فوتبال جهان مطرح کند. در گروهی که هیچ مسابقهای از پیش قابل پیشبینی نیست، رویارویی این دو تیم میتواند نقش تعیینکنندهای در سرنوشت جدول داشته باشد.
فرانسه؛ آخرین مأموریت دیدیه دشان
در فوتبال ملی اروپا کمتر مربیای به اندازه دیدیه دشان موفق بوده است. او طی بیش از یک دهه حضور روی نیمکت فرانسه، این تیم را به دو فینال متوالی جام جهانی، یک قهرمانی جهان و یک فینال جام ملتهای اروپا رسانده است. با این حال، منتقدان هرگز از سبک بازی تیمش رضایت کامل نداشتهاند. شاید بهترین توصیف برای فوتبال فرانسه در دوران دشان همان جمله معروف آنتوان گریزمان باشد:
«تماشای آن گاهی دردناک است، اما باعث پیروزی میشود.»
این جمله بهخوبی فلسفه مردی را توصیف میکند که نتیجه را بالاتر از هر چیز دیگری قرار داده است.
فرانسه؛ میان محافظهکاری و فوتبال تهاجمی
در یورو ۲۰۲۴ فرانسه تا نیمهنهایی پیش رفت اما کیفیت هجومی تیم با انتقادهای فراوانی روبهرو شد. در آن رقابتها تنها یک گل از جریان بازی توسط راندال کولو موانی به ثمر رسید و سایر گلهای تیم از روی نقطه پنالتی یا اشتباهات حریفان حاصل شد. اما نشانههایی از تغییر در ماههای اخیر دیده شده است. دشان در دیدارهای دوستانه پیش از جام جهانی تلاش کرده ساختار تهاجمیتری به تیمش بدهد. فرانسه در بازیهای آمادهسازی مقابل برزیل و کلمبیا نمایش امیدوارکنندهای ارائه داد و موفق شد پنج بار دروازه رقبا را باز کند. آنها اخیراً ساحل عاج باختند و ایرلند شمالی را نیز شکست دادند. سرمربی فرانسه معتقد است تیمش نباید بیش از حد قابل پیشبینی باشد. با این حال سؤال بزرگ همچنان پابرجاست؛ آیا او حاضر است بخشی از استحکام دفاعی همیشگی خود را فدای فوتبال هجومیتر کند؟
ترکیبی از ستارهها
شاید هیچ تیمی در جام جهانی ۲۰۲۶ به اندازه فرانسه از نظر استعداد فردی غنی نباشد. در خط حمله، کیلیان امباپه، عثمان دمبله و مایکل اولیسه حضور دارند؛ سه بازیکنی که هرکدام بهتنهایی میتوانند سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهند. در پشت سر آنها نیز مجموعهای از بازیکنان باکیفیت در خط میانی و دفاعی قرار گرفتهاند که تجربه حضور در بالاترین سطح فوتبال اروپا را دارند. لوکاس هرناندز اخیراً مدعی شده فرانسه بهترین خط حمله جهان را در اختیار دارد؛ ادعایی که با نگاه به اسامی موجود در فهرست خروسها چندان اغراقآمیز به نظر نمیرسد.
چالش بزرگ دشان
مشکل اصلی فرانسه کمبود استعداد نیست. چالش اصلی این است که تمام این ستارهها چگونه در کنار یکدیگر بهترین عملکرد را ارائه دهند. پس از خداحافظی اولیویه ژیرو از فوتبال ملی، دشان هنوز در حال جستوجوی فرمولی است که بیشترین بهره را از پتانسیل هجومی تیمش استخراج کند. در سالهای گذشته حضور ژیرو بهعنوان مهاجم هدف، بسیاری از مشکلات تاکتیکی فرانسه را حل میکرد. اکنون اما تیم باید با ساختاری متفاوت به موفقیت برسد.
کیلیان امباپه؛ رهبر نسل جدید
جام جهانی ۲۰۱۸ آغاز سلطنت کیلیان امباپه بود. پسر جوانی که آن روزها بهعنوان وینگری انفجاری شناخته میشد، حالا به رهبر بیچونوچرای تیم ملی فرانسه تبدیل شده است. امباپه دیگر فقط یک بازیکن سرعتی نیست؛ او حالا یک گلزن کامل، یک رهبر درون زمین و مهمترین مهره تهاجمی فرانسه محسوب میشود. بسیاری از کارشناسان معتقدند این جام جهانی میتواند لحظه تثبیت جایگاه او در میان بزرگترین اسطورههای تاریخ فوتبال فرانسه باشد. امباپه در آستانه شکستن رکورد گلهای ملی اولیویه ژیرو قرار دارد و احتمالاً در همین تورنمنت به بهترین گلزن تاریخ کشورش تبدیل خواهد شد.
آخرین رقص دشان؟
دیدیه دشان پیشتر اعلام کرده بود پس از پایان جام جهانی ۲۰۲۶ از هدایت فرانسه کنار خواهد رفت. به همین دلیل این رقابتها میتواند آخرین فصل از یکی از موفقترین دورانهای تاریخ فوتبال ملی فرانسه باشد. دشان بارها نشان داده برای رسیدن به نتیجه حاضر است انتقادها را تحمل کند. اکنون او تنها یک هدف دارد؛ خداحافظی با جامی دیگر در دستانش.
سنگال؛ شیرهایی که هنوز رؤیای ۲۰۰۲ را دنبال میکنند
هر زمان نام سنگال در جام جهانی مطرح میشود، خاطره نسل طلایی سال ۲۰۰۲ زنده میشود. تیمی که در نخستین حضور خود در جام جهانی تا مرحله یکچهارم نهایی پیش رفت و جهان فوتبال را شگفتزده کرد. اکنون نسل جدید شیرهای ترانگا امیدوار است بتواند آن موفقیت تاریخی را تکرار کند.
تیمی در مسیر بازسازی
سنگال با اقتدار از مرحله مقدماتی عبور کرد و یکی از نخستین نمایندگان آفریقا بود که جواز حضور در جام جهانی را به دست آورد. اما این تیم نسبت به چند سال قبل تغییرات مهمی داشته است. پاپ تیاو، سرمربی تیم، پروژه جوانسازی گستردهای را آغاز کرده و تلاش کرده نسل تازهای از بازیکنان را وارد تیم ملی کند. شش بازیکن فعلی سنگال هنوز کمتر از ده بازی ملی انجام دادهاند؛ آماری که نشان میدهد روند تغییر نسل با سرعت بالایی در حال انجام است.
فوتبال جدید سنگال
سنگال سالها به تیمی شناخته میشد که بر قدرت بدنی، ضدحملات و انسجام دفاعی تکیه دارد. اما پاپ تیاو قصد دارد این تصویر را تغییر دهد. او فوتبال مبتنی بر مالکیت توپ، جابهجایی سریع و بازی ترکیبی را در دستور کار قرار داده است. با این حال، هویت دفاعی تیم همچنان حفظ شده و کالیدو کولیبالی همچنان ستون اصلی خط دفاعی محسوب میشود. سیستم پایه سنگال ۳-۳-۴ است؛ آرایشی که از سرعت اسماعیلا سار و نیکلاس جکسون در کنارهها و خلاقیت لامین کامارا در میانه میدان بهره میبرد.
سادیو مانه؛ آخرین فرصت یک اسطوره
برای بسیاری از هواداران فوتبال، سادیو مانه همچنان چهره اصلی فوتبال سنگال است. هرچند سرعت انفجاری سالهای حضورش در لیورپول کاهش یافته، اما تجربه، هوش تاکتیکی و شخصیت رهبری او همچنان نقشی کلیدی در تیم ملی دارد. مانه حالا بیشتر در مناطق مرکزی زمین فعالیت میکند و وظیفه هدایت نسل جوانتر را بر عهده دارد. جام جهانی ۲۰۲۶ احتمالاً آخرین فرصت او برای رساندن کشورش به مراحل پایانی این رقابتها خواهد بود؛ آخرین رقص ستارهای که نامش برای همیشه در تاریخ فوتبال آفریقا ثبت شده است.
ستاره آینده؛ آمارا دیوف
اگر قرار باشد استعدادی را معرفی کنیم که نگاه استعدادیابهای بزرگ جهان را به خود جلب خواهد کرد، بدون تردید باید از آمارا دیوف نام برد. وینگر جوان سنگال که بهتازگی وارد ۱۸ سالگی شده، یکی از هیجانانگیزترین استعدادهای فوتبال آفریقا محسوب میشود. سرعت بالا، جسارت در نبردهای یکبهیک و توانایی عبور از چند مدافع در یک حرکت، او را به بازیکنی تبدیل کرده که میتواند در این جام جهانی ناگهان به شهرت جهانی برسد. دیوف پیش از رسیدن به ۱۶ سالگی پیراهن تیم ملی بزرگسالان سنگال را بر تن کرد و بسیاری او را ستاره آینده فوتبال این کشور میدانند.
سلاح اصلی؛ اتحاد تیمی
بزرگترین نقطه قوت سنگال شاید نه یک ستاره خاص، بلکه انسجام و همبستگی موجود در تیم باشد. پاپ تیاو توانسته تعادل مناسبی میان بازیکنان باتجربه و نسل جوان ایجاد کند؛ موضوعی که در تورنمنتهای کوتاهمدت اهمیت فوقالعادهای دارد. اگر مانه، کولیبالی و سایر مهرههای باتجربه بتوانند بهترین نسخه خود را ارائه دهند، سنگال این توانایی را دارد که حتی برای فرانسه نیز دردسرهای جدی ایجاد کند.
جمعبندی؛ گروهی که میتواند همه را غافلگیر کند
روی کاغذ، فرانسه مدعی اصلی صدرنشینی در گروه I است. عمق فنی، تجربه و کیفیت فردی بازیکنان این تیم باعث شده بسیاری از کارشناسان خروسها را یکی از شانسهای اصلی فتح جام بدانند. اما رقابت برای رتبه دوم بسیار پیچیدهتر خواهد بود.
نروژ با ارلینگ هالند و مارتین اودگارد رؤیای خلق بهترین نسل تاریخ خود را در سر دارد. سنگال ترکیبی از تجربه و جوانی را به آمریکا آورده و عراق نیز با انگیزهای بینظیر به دنبال ادامه داستان الهامبخش خود است.
شاید در نگاه اول این گروه تنها یک مدعی بزرگ داشته باشد، اما واقعیت این است که گروه I میتواند یکی از جذابترین، پرحادثهترین و غیرقابلپیشبینیترین گروههای جام جهانی ۲۰۲۶ باشد؛ جایی که هر مسابقه میتواند معادلات را تغییر دهد و هر تیمی این فرصت را دارد که تاریخ خود را بازنویسی کند.