پایگاه خبری فوتبالی - سال ۲۰۰۴ در چنین روزی، یکی از خاصترین فینالهای لیگ قهرمانان اروپا در ورزشگاه آوفشالکه شهر گلزنکرشن برگزار شد؛ جایی که پورتو با هدایت ژوزه مورینیو با پیروزی قاطع سه بر صفر مقابل موناکو، قهرمان اروپا شد و نام خود را برای همیشه در تاریخ این رقابتها ثبت کرد.
به گزارش فوتبالی، در آن دیدار، موناکو بازی را بهتر آغاز کرد و با حضور ستارههایی چون لودویک ژولی و فرناندو مورینتس، در دقایق ابتدایی چند موقعیت خطرناک روی دروازه ویتور بایا ایجاد کرد، اما مصدومیت زودهنگام ژولی ضربه سنگینی به تیم دیدیه دشان زد.
پورتو که در نیمه نخست بیشتر محتاط بود، در دقیقه ۳۹ روی یک توپ برگشتی، با شوت تماشایی کارلوس آلبرتو به گل رسید و با برتری یک بر صفر به رختکن رفت؛ گلی که ورق بازی را کاملاً به سود نماینده پرتغال برگرداند.
در نیمه دوم، موناکو برای جبران نتیجه جلو کشید، اما همین پیشروی، فضا را برای ضدحملات مرگبار پورتو باز کرد؛ چیزی که امروز هم در تحلیلها به عنوان کلاس درس ضدحمله از آن یاد میشود.
در دقیقه ۷۱، دکو روی یک حمله سریع و پاس رفت و برگشت با دیمیتری آلنیشف، با ضربهای دقیق گل دوم را زد و تنها چهار دقیقه بعد، خود آلنیشف روی اشتباه خط دفاع موناکو، گل سوم را به ثمر رساند تا نتیجهای قاطع و غیرقابل بازگشت رقم بخورد.
این قهرمانی، دومین عنوان اروپایی بزرگ پورتو پس از قهرمانی جام باشگاههای اروپا در سال ۱۹۸۷ بود و مهمتر از آن، پورتو را به تنها تیم خارج از پنج لیگ بزرگ اروپا در دوران مدرن تبدیل کرد که توانسته لیگ قهرمانان را فتح کند.
برای مورینیو نیز این فینال سکوی پرتابی بود که تنها چند روز بعد، او را راهی نیمکت چلسی کرد و آغازگر دوران جدیدی در مربیگریاش شد.