پایگاه خبری فوتبالی- تیم ملی با وجود شرایط ویژه موجود در کشور و جنگ تحمیلی، طبق برنامه قبلیاش در فیفادی فروردین 1405 برابر نیجریه و کاستاریکا قرار گرفت و این فرصت طلایی را از دست نداد.
به گزارش فوتبالی، باخت دو بر یک به نیجریه و پیروزی 5 گله برابر کاستاریکا، نشانهها و نتایجی مهم برای تیم ملی و کادر فنیاش در فاصله کمتر از 3 ماه تا جام جهانی 2026 داشت و برای هواداران و بینندگان هم موارد زیادی را روشن کرد.
«فوتبالی» با مرور چندباره این دو بازی و پس از تجزیه و تحلیل آنچه در این 180 دقیقه رقم خورد، تلاش کرده در چند قسمت، خروجیِ سفر به آنتالیا را بررسی کند.
و ناگهان تغییر سیستم
ترکیب تیم ملی برای بازی ابتدایی برابر نیجریه، شگفتی اصلی آن بازی بود. امیر قلعهنویی و کادر فنیاش ناگهان تصمیم گرفتند از آرایش دفاعی با حضور 3 مدافع استفاده کرده و به طور همزمان به محمدحسین کنعانیزادگان (در سمت راست)، شجاع خلیلزاده (در مرکز) و علی نعمتی (در سمت چپ) بازی بدهند؛ آنچه طرحی برای فرار از ترس رویارویی با مهاجمان رقبایمان در جام جهانی بود ولی در نهایت بیشتر به یک خودکشی شباهت داشت.
حدود یک دهه قبل، کارلوس کیروش برای جام جهانی 2014 هم چنین تصمیمی گرفت و با اضافه کردن امیرحسین صادقی به ترکیب دفاعی تیم ملی و بهره بردن از او به عنوان تنها مدافعی که قابلیت بازی استاندارد با پای چپ را دارد، با چنین آرایشی برابر رقبایمان در برزیل قرار گرفت. حضور صادقی در لیست شگفتیهای مرحله مقدماتی آن رقابتها، نشان داد تصمیم مرد پرتغالی درست بوده است.
دستِ بسته
اولین مشکل قلعهنویی برای ایجاد هارمونی و آرامش در مرکز خط دفاعی تیم ملی، دست بستهاش است. دارایی استانداردی در این قسمت زمین برای فوتبال ایران وجود ندارد و نیروی جدیدی هم تربیت نشده تا بتوان رویش حساب کرد.
عارف آقاسی، امین حزباوی، سامان فلاح، حسین ابرقویی، محمدمهدی زارع، مرتضی پورعلیگنجی، محمد دانشگر و مجید حسینی؛ این نفرات که در اردوی آنتالیا، به دلایل مختلف غیبت داشتند مدافعانی هستند که در فاصله بین پایان لیگ بیست و چهارم و اسفند 1404 (آخرین هفته برگزاری بازیها در این فصل)، نامشان را برای ورود به لیست تیم ملی مطرح کردند. آیا آنها نسبت به مردان حاضر در ترکیب اصلی، برتری خاصی داشتند؟
آقاسی که به طور کل از دایره ترکیب اصلی استقلال، خارج شده است. حزباوی بارها به دلیل مصدومیت اردوی تیم ملی را از دست داده و فاقد تجربه ملی است. فلاح به تازگی شبیه دوران بازی در گلگهر شده است در حالی که مدت زیادی را در این بازه زمانی، زیر خط استاندارد سپری کرد. ابرقویی در پیراهن پرسپولیس از خودش به عنوان بازیکن خیبر عقب است. از زارع که پس از ترک گلگهر و راهی روسیه شدن، خبر خاصی نداریم. پورعلیگنجی با خودش در پیراهن تیم ملی فاصله زیادی دارد. دانشگر هرگز مدافع مدنظر کادر فنی تیم ملی نبوده است. حسینی هم که بیشتر اوقات مصدوم و دور از زمین چمن بوده و جام جهانی را هم به همین دلیل از دست داده است.
خط فقر؟ متاسفانه نه!
بازی با نیجریه ثابت کرد، مدافعان حاضر در لیست تیم ملی، شاید برای لیگ برتر استاندارد باشند ولی در تیم ملی برای بازی در جام جهانی، مشکلات زیادی دارند. نمایش کنعانیزادگان در 45 دقیقه ابتدایی بازی با نیجریه، آنچه علی نعمتی در صحنه منجر به گل دوم نیجریه رقم زد و نوع دریبل خوردن شجاع خلیلزاده در چند صحنه این بازی، موید این گزاره است.
حقیقت ماجرا احتمالا این است که قلعهنویی تلاش کرده با چیدمان 3 نفره در مرکز خط دفاع، با افزایش کمیت مدافعانش، کیفیت این قسمت استراتژیک زمین را بالا ببرد ولی این معادله جواب معکوس داد و باعث نشد از پلن B جذابی برای جام جهانی و مثلا رویارویی با بلژیک رونمایی شود.
نتیجهگیری
تیم ملی، مدافعان خوبی ندارد و متاسفانه فوتبال ایران هم مدافعانی بهتر از این مردان ندارد. قلعهنویی دیگر زمانی برای تست مدافعان دیگر ندارد و مدافعی هم نداریم که چشم همه را به خودش جلب کرده باشد. و این پارادوکس تلخ، پرده از پاشنه آشیل تیم ملی در جام جهانی برمیدارد.
تیم ملی مجبور است با همین نفرات به کارش ادامه بدهد و امیدوار باشد که آنها در جام جهانی 2026، روی فرم بوده، نمایشی فراتر از استاندارد همیشگی داشته و بهترین دوران فوتبالشان را سپری کنند.