پایگاه خبری فوتبالی- با معرفی دارن فلچر بهعنوان سرمربی موقت منچستر یونایتد، یک الگوی آشنا بار دیگر تکرار شد؛ الگویی که هواداران شیاطین سرخ طی بیش از یک دهه گذشته بارها آن را تجربه کردهاند.
به گزارش فوتبالی، پس از رایان گیگز، اوله گونار سولشر، مایکل کریک و رود فننیستلروی، حالا فلچر پنجمین اسطوره باشگاه است که در دوران پسا فرگوسن سکان هدایت یونایتد را، هرچند بهصورت موقت، در دست میگیرد.
دارن فلچر برای هواداران یونایتد تنها یک مربی نیست؛ او نماد وفاداری، سختکوشی و ذهنیت جنگندهای است که در سالهای طلایی سر الکس فرگوسن شکل گرفت. هافبکی که شاید هرگز ستارهای پرزرقوبرق نبود، اما در تیمی پر از کهکشانیها، یکی از مهرههای قابل اعتماد و حیاتی محسوب میشد. همین پیشینه باعث شده است که مدیریت باشگاه، بار دیگر به DNA یونایتد پناه ببرد.
اما این انتخاب، بیش از آنکه یک راهحل ریشهای باشد، یادآور سردرگمی ساختاری باشگاه است. از سال ۲۰۱۳ به بعد، منچستر یونایتد بارها در مقاطع بحرانی به اسطورههای خود رجوع کرده؛ گویی خاطره موفقیتهای گذشته میتواند خلأ برنامهریزی بلندمدت را پر کند. تجربه نشان داده که این نسخه، معمولاً تنها مُسکنی موقت بوده است.فلچر پیش از این، نقشهای مدیریتی و فنی مختلفی در باشگاه داشته و شناخت دقیقی از رختکن، ساختار داخلی و فشارهای خاص اولدترافورد دارد. این موضوع میتواند در کوتاهمدت به ایجاد ثبات کمک کند، بهویژه در دورهای که یونایتد بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد. با این حال، انتظار معجزه از یک سرمربی موقت، آن هم در شرایط فعلی باشگاه، واقعبینانه نیست.
در نهایت، حضور دارن فلچر روی نیمکت یونایتد بیش از آنکه آغاز یک پروژه جدید باشد، بازتاب بحران هویتی باشگاهی است که هنوز جانشینی واقعی برای عصر فرگوسن پیدا نکرده است. سؤال اصلی همچنان باقی میماند: این چرخه تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟